Raffaello Matarazzo (Raffaello Matarazzo)

W dużej mierze niezrozumiany, a w najlepszym razie uważany za rzemieślnika drugiego planu w kinie włoskim, które po wojnie przeżywało pełny rozkwit dzięki neorealizmowi, Raffaello Matarazzo był niemniej jednak twórcą kilku wspaniałych melodramatów, które odniosły spektakularny sukces w powojennej, postfaszystowskiej Italii. Matarazzo zaczynał od pisania recenzji filmowych dla rzymskiej gazety Il Tevere, po czym zajął się redagowaniem scenariuszy dla włoskiej firmy filmowej Cines. Jego pierwsze filmy były komediami, aż do momentu, gdy przeszedł do tworzenia melodramatów. Dzięki filmowi „Catene” (Łańcuchy), wyprodukowanemu przez Titanus w 1949 roku, stał się najpopularniejszym reżyserem we Włoszech. Widzowie kochali jego melodramaty. Krytycy natomiast mieli tendencję do lekceważenia jego twórczości, nazywając filmy Matarazzo „Neorealismo d'appendice” (neorealizmem brukowym). Od lat 70. niektórzy krytycy filmowi starają się przywrócić reputację Matarazzo. Francuski magazyn „Positif” zachwycił się jego erotycznym peplum historycznym „Statek zagubionych kobiet”.