(Francois-Henri de Virieu)

François-Henri de Virieu, markiz de Virieu (18 grudnia 1931 – 27 października 1997), był francuskim dziennikarzem i prezenterem telewizyjnym.

François-Henri de Virieu urodził się w Paryżu jako syn markiza Xaviera de Virieu (1898–1953), pułkownika znanego z działań w ruchu oporu w ramach Maquis du Vercors, oraz Marie-Françoise de Brugière de Barante (1906–2004). Ukończył studia inżynierii rolniczej w École supérieure d'agricultures d'Angers. Pięć wieków wcześniej Jean de Fay, pan na Virieu i jeden z jego przodków, interesował się już rolnictwem i zgodził się przejść na katolicyzm rzymski, aby chronić włoskiego imigranta Pierre'a Benaya, który importował z Bolonii tkalnie jedwabiu dla tkaczy z Lyonu. François-Henri de Virieu wywodził się z bardzo starego rodu francuskiej szlachty. Jest on również bezpośrednim potomkiem François Henri, hrabiego de Virieu (1754–1793).

François-Henri de Virieu zaczynał jako doradca spółdzielni rolniczych. W 1956 roku został redaktorem naczelnym publikacji Centre d'Études des Techniques Agricoles. Pracował jako doradca rolniczy w Institut d'Organisation Scientifique du Travail Agricole. Jako prawnuk jednego z założycieli „Le Pèlerin”, zgłosił się do „La Croix”, jednak mimo ciepłego przyjęcia ze strony Jeana Gélamura, postanowił spróbować swoich sił w „Le Monde”, gdzie kontakt z Hubertem Beuve-Méry został ułatwiony dzięki temu, że obaj należeli do tego samego oddziału ruchu oporu, co w przypadku ojca de Virieu.

François-Henri de Virieu nie czekał dłużej niż sześć miesięcy, by opublikować swój pierwszy artykuł. Oficjalnie dołączył do gazety w lipcu 1958 roku w ramach stażu w sprawach rolnictwa, w owocowym okresie manifestacji rolniczych, negocjacji w sprawie wspólnego rynku oraz reform ministerstwa Edgara Pisaniego. Później opublikował swoją pierwszą książkę „La Fin d'une agriculture” (1967), a jednocześnie współpracował z różnymi publikacjami regionalnymi. W 1968 roku został mianowany szefem wydziału spraw społecznych w służbie ekonomicznej.

W listopadzie 1969 roku, zostając jednocześnie członkiem Francuskiej Demokratycznej Konfederacji Pracy, dołączył do OFRT jako szef służby politycznej, ekonomicznej i społecznej w „Information Première”. Wspierany przez młodych współpracowników, takich jak Guy Claisse, Hervé Chabalier i Bernard Langlois, w 1970 roku został redaktorem naczelnym dziennych wiadomości. Jednak nominacja Pierre'a Desgraupes w lipcu 1972 roku zmusiła go do opuszczenia telewizji i objęcia funkcji dyrektora służby informacyjnej w „Informations” – cotygodniowym programie informacyjnym, w którym od 1969 roku był jednym z felietonistów. Po niepowodzeniu programu w 1973 roku pozostał bez zatrudnienia i opublikował w tym samym roku książkę „Lip : 100 000 montres sans patron”.