(Anne Sinclair)

(Anne Sinclair) - znana z pracy przy takich projektach: «« Le Chagrin et la Pitié » : La France de Vichy dynamitée» (2024), «« Le Chagrin et la Pitié » : La France de Vichy dynamitée» (2024), «Il giovanne Berlusconi» (2024), «Berlusconis Aufstieg» (2024),

Anne Sinclair (urodzona jako Anne-Élise Schwartz; 15 lipca 1948) jest francusko-amerykańską dziennikarką radiową i telewizyjną. Przez ponad trzynaście lat prowadziła jeden z najpopularniejszych programów politycznych w TF1, największym prywatnym kanale telewizyjnym w Europie. Jest spadkobierczynią znacznej części fortuny swojego dziadka ze strony matki, handlarza dziełami sztuki Paula Rosenberga. Relacjonowała amerykańską kampanię prezydencką w 2008 roku dla francuskiej niedzielnej gazety Le Journal du Dimanche oraz francuskiego kanału telewizyjnego Canal+. W 1991 roku wyszła za mąż za francuskiego polityka Dominique’a Straussa-Kahna, a w 2013 roku rozwiodła się z nim po sprawie nowojorskiej przeciwko Strauss-Kahnowi. Została przedstawiona w filmie fabularnym z 2014 roku „Welcome to New York”.

Anne-Élise Schwartz urodziła się 15 lipca 1948 roku w Nowym Jorku, jako córka Josepha-Roberta Schwartza (oficjalnie zmienił nazwisko na wojenny pseudonim Sinclair w 1949 roku) i Micheline Nanette Rosenberg (1917-2006). Ze strony matki jest wnuczką Paula Rosenberga, jednego z największych handlarzy dziełami sztuki we Francji, a później w Nowym Jorku. Oboje jej rodzice byli Żydami urodzonymi we Francji, którzy pobrali się przed wojną i którzy wraz z Paulem Rosenbergem i jego żoną uciekli przed nazistowskimi prześladowaniami Żydów po inwazji nazistowskiej na Francję w 1940 roku.

Kilka lat po jej urodzeniu rodzina wróciła do Francji. Uczęszczała do Cours Hattemer, prywatnej szkoły. Studiowała nauki polityczne w Sciences Po oraz prawo na Uniwersytecie Paryskim.

Pierwszą pracą Sinclair w radiu było prowadzenie programów w Europe 1, jednej z wiodących ogólnokrajowych stacji radiowych.

W latach 1984-1997 prowadziła program 7/7, cotygodniowy niedzielny wieczorny program informacyjny i polityczny w TF1, który miał jedną z największych widowni we Francji. Stała się jedną z najbardziej znanych dziennikarek w kraju i przeprowadziła ponad pięćset wywiadów w ciągu trzynastu lat trwania programu.

W każdą niedzielę o godzinie 19:00 Sinclair prowadziła godzinny wywiad z wiodącą francuską lub międzynarodową osobistością. Przeprowadziła wywiady z francuskimi prezydentami François Mitterrandem i Nicolasem Sarkozym, a także z prezydentem USA Billem Clintonem, Michaiłem Gorbaczowem, Szimonem Peresem, Felipe Gonzálezem, niemieckimi kanclerzami Helmutem Kohlem i Gerhardem Schröderem, królem Hassanem II Maroka, Hillary Clinton, sekretarzem generalnym ONZ w Nowym Jorku podczas pierwszej wojny w Zatoce Perskiej oraz księciem Karolem.

Chociaż program koncentrował się głównie na polityce, obejmował również gwiazdy, takie jak Madonna, Sharon Stone, Paul McCartney, Woody Allen i George Soros. Przeprowadziła wywiady z francuskimi osobistościami kultury, takimi jak Johnny Hallyday, Alain Delon, Yves Montand, Simone Signoret, Bernard-Henri Lévy i Elie Wiesel.

Sinclair otrzymała trzy nagrody Sept d'Or, francuski odpowiednik nagród Emmy.

W 1997 roku zdecydowała się opuścić program, aby uniknąć konfliktu interesów, kiedy jej mąż Dominique Strauss-Kahn został francuskim ministrem finansów. Następnie stworzyła spółkę internetową dla swojego byłego pracodawcy TF1 i kierowała nią przez cztery lata, zanim wróciła do dziennikarstwa. W 2003 roku uruchomiła program radiowy poświęcony kulturze, zatytułowany Libre Cours (Wolna Duga), w France Inter, francuskim odpowiedniku NPR.

Napisała również bestsellery o polityce: Deux ou trois choses que je sais d'eux (Grasset, 1997) i Caméra Subjective (Grasset, 2003). ...

Źródło: Artykuł „Anne Sinclair” z angielskiej Wikipedii, na licencji CC-BY-SA.

Najważniejsze dzieła (Anne Sinclair)

Cała filmografia (Anne Sinclair)