Frédéric Rossif (Frédéric Rossif)

Frédéric Rossif (16 lutego 1922 – 18 kwietnia 1990) był francuskim reżyserem filmowym i telewizyjnym, który specjalizował się głównie w filmach dokumentalnych, często wykorzystując materiały archiwalne. Typowe tematy twórczości Rossifa obejmowały dziką przyrodę, historię XX wieku oraz współczesnych artystów. Często współpracował z wybitnymi kompozytorami Maurice’em Jarre’em i Vangelisem.

Rossif urodził się w Cetinje, w Czarnogórze, w Jugosławii. Jego rodzina zginęła podczas II wojny światowej. Studiował w Rzymie pod koniec lat 30. i na początku lat 40., a następnie w 1944 roku wstąpił do 13. Demi-Brygady Legionu Cudzoziemskiego. Po wojnie, w 1945 roku Rossif osiedlił się w Paryżu i pracował w Club Saint-Germain. W tamtych latach poznał m.in. Jeana-Paula Sartre’a, Borisa Viana, Alberta Camusa, Ernesta Hemingwaya i Malcolma Lowry’ego.

Od 1948 roku Rossif aktywnie współpracował z Cinémathèque Française, organizując m.in. awangardowy festiwal w Antibes w latach 1949–50. W 1952 roku dołączył do ORTF. Do pierwszych projektów, w których brał udział, należą Cinq colonnes à la une, Éditions spéciales, La Vie des animaux oraz Cinépanorama (1956) François Chalaisa (producent); La Villa Santo-Sospir (1952), film dokumentalny o willi udekorowanej przez Jeana Cocteau (asystent reżysera) oraz Si Versailles m'était conté (1954), w którym wystąpił jako aktor.

Pod koniec lat 50. Rossif zaczął pisać i reżyserować własne filmy, szybko osiągając znaczny sukces. Jego film z 1963 roku, *Mourir a Madrid* o hiszpańskiej wojnie domowej, otrzymał Prix Jean Vigo w tym samym roku i był również nominowany do Oscara w kategorii najlepszego filmu dokumentalnego. Muzykę do kilku jego filmów z lat 60. skomponował wybitny francuski kompozytor Maurice Jarre. W 1970 roku Rossif ukończył swój jedyny film niezrealizowany w formie dokumentu, *Aussi loin que l'amour*, w którym wystąpił Salvador Dalí.

Na początku lat 70. Rossif poznał greckiego kompozytora Vangelisa, który w tym czasie pracował w Paryżu. Obaj współpracowali przy wielu filmach, szczególnie znanych dokumentach o dzikiej przyrodzie: *L'Apocalypse des animaux*, *L'Opéra sauvage* i *La Fête sauvage*, z których część muzyki została wydana na CD. Muzyka Vangelisa do sceny oceanicznej z 6. odcinka *L'Apocalypse*, zatytułowana "La Petite Fille de la Mer", stała się później nowoczesną klasyką. W 1980 roku Rossif wyreżyserował film dokumentalny poświęcony Vangelisowi, zatytułowany *L'Arbre de vie*.

Rossif zmarł w 1990 roku i został pochowany na cmentarzu Montparnasse w Paryżu. Do jego ostatnich projektów należał monumentalny film dokumentalny o II wojnie światowej *De Nuremberg à Nuremberg* (1989) oraz *Pasteur le Siècle*, film dokumentalny upamiętniający 100. rocznicę powstania Instytutu Pasteura (1987), który odbiegał od dotychczasowych tematów reżysera.