(Angelo Branduardi)

(Angelo Branduardi) - Original Music Composer znany z pracy przy tego typu projektach: «Momo» (1986), «Momo» (1986),

Angelo Branduardi (ur. 12 lutego 1950) to włoski piosenkarz, autor tekstów i kompozytor muzyki folkowej/folk rockowej, który odniósł względny sukces we Włoszech oraz w krajach europejskich takich jak Francja, Niemcy, Belgia, Holandia i Grecja.

Branduardi urodził się w Cuggiono, małym miasteczku w prowincji Mediolanu, ale wcześnie przeniósł się z rodziną do Genui. Ukończył studia klasycznej skrzypcowej w Konserwatorium Muzycznym w Genui im. Niccolò Paganiniego. W wieku 18 lat skomponował muzykę do „Wyznań łobuziaka” (Confessioni di un malandrino) autorstwa Siergieja Jesenina.

Jest żonaty z Luisą Zappą, która napisała teksty do wielu jego piosenek. Mają dwie córki, Sarah i Maddalenę, obie muzyczki.

Pierwszego albumu Branduardiego nigdy nie wydano, powstał on we współpracy z Maurizio Fabrizio, kompozytorem i utalentowanym wykonawcą. Pierwszy opublikowany album, „Angelo Branduardi '74”, zaaranżował Paul Buckmaster.

„La Luna” („Księżyc”), zawierający „Wyznania łobuziaka” (tłumaczenie wiersza Jesenina) oraz piękną, delikatną piosenkę, która dała tytuł płycie, był preludium do sukcesu kolejnych dzieł. „Alla fiera dell'Est” (wersja angielska: „Highdown Fair”, 1976) był pierwszym niezwykle popularnym albumem Branduardiego, po którym nastąpiły „La Pulce d'Acqua” (wersja angielska: „Fables and Fantasies”, 1978) i „Cogli la prima mela” (wersja angielska: „Life is the Only Teacher”, 1979). Teksty angielskich wersji albumów Branduardiego napisał Peter Sinfield, również autor tekstów dla King Crimson i Emerson, Lake & Palmer.

Na tych albumach Branduardi wykorzystywał motywy i wzorce z dawnej muzyki, głównie renesansowej i wczesnego baroku. Piosenka „Alla fiera dell'Est” („Na wschodnim jarmarku”) do dziś jest popularna wśród Włochów w każdym wieku, którzy sprawdzają się, zapamiętując wszystkie przypominające baśń, powtarzalne teksty. Bazuje ona na starej żydowskiej pieśni w aramejskim („Chad Gadya” – Mała Koziołek) śpiewanej na zakończenie sederu paschalnego. W 2007 roku „Alla fiera dell'Est” wykonał izraelski piosenkarz Shlomi Shabat w reklamie firmy komórkowej Pelephone emitowanej w czasie Paschy.

Teksty czerpały inspirację z szerokiego spektrum: danse macabre, motywu kochanki Szatana, tradycji chińskiej, indiańskiej i druidyckiej, apokryficznych Ewangelii. Koncertowanie zawdzięcza wiele talentowi Maurizio Fabrizio i wykorzystuje nietypowe dla muzyki pop instrumenty: cymbały, fletnia Pana, lutnię, klarnet, obok bardziej standardowej gitary, basu i perkusji.

Kolejne albumy wykazywały rosnącą chęć eksperymentowania i różnicowania się. „Branduardi” (1981) miał bardziej intymny ton, „Cercando l'oro” („Szukając złota”, 1983) charakteryzował się bardzo wyrafinowanymi i delikatnymi aranżacjami (rozpoczyna się kwartetem smyczkowym), „Branduardi canta Yeats” („Branduardi śpiewa Yeatsa”, 1985) był hołdem dla Williama Butlera Yeatsa. „Pane e rose” („Chleb i róże”, 1988) przedstawiał wciąż inspirujący, ale coraz mroczniejszy obraz życia i śmierci. „Il Ladro” („Złodziej”, 1991) oznaczał bardzo delikatny punkt w życiu Branduardiego, balansujący na granicy depresji, co odzwierciedlało się w mrocznym, niemal cmentarnym stylu śpiewania.

Najważniejsze dzieła (Angelo Branduardi)

Cała filmografia (Angelo Branduardi)