(Hiroshi Sugimoto)

Hiroshi Sugimoto (杉本博司, Sugimoto Hiroshi; ur. 23 lutego 1948) jest japońskim fotografem i architektem. Kieruje tokijską pracownią architektoniczną New Material Research Laboratory.

Hiroshi Sugimoto urodził się i wychował w Tokio w Japonii. Według doniesień pierwsze zdjęcia wykonał w szkole średniej, fotografując klatki filmu z Audrey Hepburn wyświetlane w kinie. W 1970 roku Sugimoto studiował politologię i socjologię na Uniwersytecie Rikkyō w Tokio. W 1974 roku przekwalifikował się na artystę i uzyskał stopień licencjata sztuk pięknych (BFA) w Art Center College of Design w Pasadenie w Kalifornii. Następnie Sugimoto osiedlił się w Nowym Jorku, gdzie wkrótce zaczął pracować jako handlarz japońskimi antykami w dzielnicy Soho.

Sugimoto opisuje swoją twórczość jako wyraz „naświetlonego czasu”, w której fotografie służą jako kapsuła czasu dla serii zdarzeń. Jego prace koncentrują się również na ulotności życia oraz konflikcie między życiem a śmiercią.

Sugimoto znajduje się pod głębokim wpływem pism i dzieł Marcela Duchampa, a także ruchów dadaizmu i surrealizmu jako całości. Wyraził również ogromne zainteresowanie nowoczesną architekturą końca XX wieku.

Stosowanie wielkoformatowego aparatu 8×10 oraz ekstremalnie długich czasów naświetlania przyniosło Sugimoto reputację fotografa o najwyższych umiejętnościach technicznych. Równie wysoko cenione są koncepcyjne i filozoficzne aspekty jego twórczości.

W 1976 roku Sugimoto rozpoczął pracę nad „Dioramami” – serią, w której fotografował ekspozycje w muzeach historii naturalnej. (Niedźwiedź polarny na sztucznej krze kontempluje świeżo zabitą fokę; sępy walczą o padlinę na tle malowanych niebios; egzotyczne małpy huczą w plastikowej dżungli). Początkowo zdjęcia były robione w American Museum of Natural History, do którego artysta wracał przy późniejszych dioramach w 1982, 1994 i 2012 roku. O ile wiele z wcześniejszych odbitek żelatynowo-srebrowych – w tym „Niedźwiedź polarny” (1976), pierwsze zdjęcie z serii „Dioramy” – przedstawia zwierzęta, o tyle część fotografii z 2012 roku, w tym „Mieszany las liściasty” i „Olympic Rain Forest”, skupia się na naturalnych krajobrazach. Kultowe założenie, że aparaty zawsze pokazują nam rzeczywistość, zwodzi wielu widzów, którzy uznają zwierzęta na zdjęciach za prawdziwe, dopóki nie przyjrzą się im uważnie.

Seria „Portrety”, rozpoczęta w 1999 roku na zlecenie Deutsche Guggenheim, opiera się na podobnym pomyśle. W tej serii Sugimoto fotografuje woskowe figury Henryka VIII i jego żon. Figury te bazują na portretach z XVI wieku, a podczas robienia zdjęcia Sugimoto stara się odtworzyć oświetlenie, którego użyłby malarz. Fotografując w muzeum Madame Tussauds w Londynie, jego filii w Amsterdamie oraz w muzeum woskowych figur w Ito w Japonii, Sugimoto wykonał zdjęcia w trzech czwartych sylwetki, używając negatywów 8x10 cali, przedstawiające najbardziej realistyczne figury. Zazwyczaj są one fotografowane na czarnym tle. „In Praise of Shadows” (1998) to seria fotografii oparta na obrazach Gerharda Richtera przedstawiających płonące świece. ...

Źródło: Artykuł „Hiroshi Sugimoto” z angielskiej Wikipedii, na licencji CC-BY-SA.