Vim Venders (Wim Wenders)

Ernst Wilhelm "Wim" Wenders (ur. 14 sierpnia 1945) to niemiecki reżyser filmowy i dramaturg, jedna z kluczowych postaci Nowego Kina Niemieckiego. Wśród przyznanych mu wyróżnień znajdują się nagrody na festiwalach filmowych w Cannes, Wenecji i Berlinie. Otrzymał również nagrodę BAFTA i był nominowany do trzech Oscarów oraz nagrody Grammy.

Wenders zadebiutował jako reżyser pełnometrażowy filmem "Lato w mieście" (1970). Krytyczny sukces odniósł dzięki reżyserii filmów "Alicja w miastach" (1974), "Zły ruch" (1975) i "Królowie szosy" (1976), które później stały się znane jako trylogia filmów drogowych. Za film "Paryż, Teksas" (1984) Wenders otrzymał nagrodę BAFTA dla najlepszego reżysera oraz Złotą Palmę, a za "Niebo nad Berlinem" (1987) nagrodę za najlepszą reżyserię na Festiwalu Filmowym w Cannes. Do jego innych znanych filmów należą "Przyjaciel amerykański" (1977), "Daleko, tak blisko!" (1993) i "Dni doskonałe" (2023).

Wenders był trzykrotnie nominowany do Oscara w kategorii Najlepszy film dokumentalny za "Buena Vista Social Club" (1999), "Pinę" (2011) i "Sól ziemi" (2014). Otrzymał nominację do nagrody Grammy w kategorii Najlepszy teledysk w formacie długim za "Willie Nelson at the Teatro" (1998). Znany jest również z reżyserii dokumentów "Tokio-Ga" (1985), "Dusza człowieka" (2003) i "Papież Franciszek: Człowiek słowa" (2018).

Od 1996 roku Wenders jest prezesem Europejskiej Akademii Filmowej, a w 2015 roku otrzymał honorowego Złotego Niedźwiedzia. Jest aktywnym fotografem, koncentrującym się na obrazach opuszczonych krajobrazów. Uważany jest za reżysera-autora.

Powyższy opis pochodzi z artykułu Wikipedii o Wimie Wendersie, udostępnionego na licencji CC-BY-SA, pełna lista współautorów dostępna na Wikipedii.