(Eddie Cochran)

Kiedy w 1956 roku rock 'n' roll eksplodował w całej Ameryce, natychmiast pojawił się popyt na młodych, białych rockerów ulepionych na wzór wielkiego protoplasty gatunku, Elvisa Presleya, którego dynamiczna fuzja muzyki hillbilly i R&B zrewolucjonizowała powojenną muzykę w ciągu zaledwie kilku miesięcy. Eddie Cochran posiadał wygląd, talent i ambicje, które czyniły go głównym pretendentem do tej roli.

Gdy Cochran zmarł w wieku 21 lat, dopiero zaczynał realizować ambicje, które pod względem aktywności studyjnej wykraczały daleko poza horyzont większości jego współczesnych. Nie był jedynie wokalistą, utalentowanym gitarzystą i kompozytorem; był także aranżerem i specjalistą A&R. Co więcej, traktując go wyłącznie jako singer-songwritera – choć niektóre z jego nagrań mogą dziś wydawać się nieco zbyt wygładzone – błyskotliwość jego komentarzy na temat życia nastolatków, widzianego od wewnątrz, stawia go zaledwie o kilka szczebli niżej od Chucka Berry. (Rob Finnis)