(The Teng Chun)

(The Teng Chun) - Autor zdjęć znany z pracy przy tego typu projektach: «Djantoeng Hati» (1941), «Djantoeng Hati» (1941),

Urodzony w Dżakarcie, zmarł w Dżakarcie. Wykształcenie: chińska szkoła Hew Kwan w Dżakarcie, szkoła średnia w Ameryce, kurs scenariopisarstwa w Palmer Theater Play w Ameryce. Podczas studiów w Ameryce na początku lat 20. XX wieku Teng Chun i jego kolega ze szkoły Fred Young interesowali się już filmami. Często przebywali w studiu i wspólnie uczyli się pisać scenariusze. W latach 1925–1930 Teng Chun przebywał w Szanghaju, aby wybierać filmy produkowane w tym kraju, które jego ojciec importował do Indonezji. W Szanghaju miał również okazję spróbować swoich sił w tworzeniu filmów. Wśród jego prac znajduje się niemy film „Wheel of Destiny”. Po powrocie do Indonezji w 1930 roku założył firmę filmową „Cino Motion Picture” bez wsparcia swojego bogatego ojca, który uważał, że korzystniej jest importować gotowe produkcje. Jednak Teng Chun czerpał satysfakcję z samodzielnego tworzenia.

Pierwszą produkcją firmy był film „Bunga Roos Dari Tjikembang” (1931). Filmy dźwiękowe realizowane kamerą z systemem pojedynczym pozwalały na natychmiastowy zapis dźwięku; produkcję tę zrealizował samodzielnie w Bandungu. Całość została wykonana przez niego osobiście – od napisania historii, przez reżyserię, aż po pracę kamery. Efekty nie były zadowalające, a szczególnie dźwięk był bardzo słabej jakości. Potrzebował roku, aby „odetchnąć” i naprawić swój sprzęt. Kolejne filmy opierały się na klasycznych chińskich historiach, takich jak Sampek Engtay, Ouw Pe Coa czy seria „See You” – opowieści o szpiegach. Wybór tej tematyki pomógł firmie uniknąć bankructwa; okazało się, że widzowie z chińskiej społeczności Peranakan lubili te historie i rozumieli język.

W 1935 roku mógł zakupić nowy sprzęt i zmienił nazwę firmy na Java Industrial Film (JIF). Zaprosił do współpracy młodsze rodzeństwo, co pozwoliło na podział zadań, m.in. w zakresie tłumaczeń głosowych czy obsługi kamer. Był to pierwszy raz, kiedy biznes filmowy został zorganizowany jako przemysł. Firma ta okazała się najbardziej odporna na wszelkie trudności. Od 1938 roku zaczął zmieniać tematykę filmów na historie o życiu lokalnym (na Jawie), zaczynając od filmu „Oh, Iboe” (1938). Zaczął również angażować stałych aktorów, takich jak Moch. Mohtar i Hadidjah, począwszy od produkcji „Alang-Alang” (1939) – pierwszego indonezyjskiego filmu w stylu Tarzana.

Najważniejsze dzieła (The Teng Chun)

Cała filmografia (The Teng Chun)