(Yuri Andropov)

Jurij Władimirowicz Andropow (15 czerwca [stary styl 2 czerwca] 1914 – 9 lutego 1984) był radzieckim politykiem, który pełnił funkcję Sekretarza Generalnego Komitetu Centralnego KPZR od końca 1982 roku aż do śmierci w 1984 roku. Wcześniej, od 1967 do 1982 roku, sprawował urząd przewodniczącego KGB.

Wcześniej w swojej karierze Andropow pełnił funkcję ambasadora ZSRR na Węgrzech w latach 1954–1957. W tym okresie brał udział w tłumieniu powstania węgierskiego w 1956 roku. Później, za rządów Leonida Breżniewa, 10 maja 1967 roku został mianowany przewodniczącym KGB. Wraz z pogarszaniem się stanu zdrowia Breżniewa od połowy lat 70., Andropow zaczął w coraz większym stopniu dyktować kierunki radzieckiej polityki, wspólnie z ministrem spraw zagranicznych Andriejem Gromyką i ministrem obrony Dmitrijem Ustinowem.

Po śmierci Breżniewa 10 listopada 1982 roku Andropow zastąpił go na stanowisku Sekretarza Generalnego, a tym samym został przywódcą Związku Radzieckiego. Następnie podjął próby wprowadzenia reform mających na celu wyeliminowanie korupcji i nieefektywności gospodarczej w kraju, kryminalizując nieobecności w pracy oraz prowadząc dochodzenia przeciwko wieloletnim urzędnikom w związku z naruszeniami dyscypliny partyjnej. Pod przywództwem Andropowa zimna wojna uległa zaostrzeniu, podczas gdy reżim zmagał się z pogłębiającym się kryzysem radzieckiej gospodarki. Jego głównym długofalowym wpływem było wypromowanie nowego pokolenia młodych reformatorów, równie energicznych jak on sam, w tym Jegora Ligaczowa, Nikołaja Ryżkowa i – co najważniejsze – Michaiła Gorbaczowa.

Po niewydolności nerek w lutym 1983 roku stan zdrowia Andropowa zaczął gwałtownie pogarszać się. Zmarł w wieku 69 lat 9 lutego 1984 roku, kierując krajem przez około 15 miesięcy.