(Eric Tabarly)

Éric Marcel Guy Tabarly był oficerem francuskiej marynarki wojennej i żeglarzem; urodził się 24 lipca 1931 roku w Nantes, a zmarł 13 czerwca 1998 roku w wyniku utonięcia na Morzu Irlandzkim. Bardzo wcześnie rozwinął pasję do wyścigów oceanicznych i zwyciężył w wielu regatach, takich jak Ostar w 1964 i 1976 roku, kładąc kres angielskiej dominacji w tej dyscyplinie. Kilka z jego zwycięstw wiązało się z pobiciem wieloletnich rekordów. Swoje sukcesy zawdzięczał wyjątkowemu kunsztowi żeglarskom i doskonałej znajomości każdej ze swoich łodzi, wytrzymałości fizycznej i psychicznej, a w niektórych przypadkach ulepszeniom technologicznym wprowadzonym w jego jednostkach. Swoimi zwycięstwami Tabarly zainspirował całe pokolenie żeglarzy oceanicznych i przyczynił się do rozwoju żeglarstwa we Francji.

Choć był bardzo przywiązany do łodzi, którą otrzymał w młodości od rodziców – Pen Duick – odegrał pionierską rolę w kolejnych innowacjach z zakresu architektury okrętowej, w tym w rozwoju jednostek wielokadłubowych poprzez zaprojektowanie trimarana Pen Duick IV (1968). Był to jeden z pierwszych wielokadłubowców przeznaczonych do wyścigów oceanicznych, co potwierdziło wyższość tego typu jednostek nad jednokadłubowcami. Wiele łodzi ucieleśniających jego innowacje nosiło nazwę Pen Duick.

Éric Tabarly odkrył żeglarstwo w wieku trzech lat na pokładzie Annie, rodzinnej łodzi. W 1938 roku jego ojciec, Guy Tabarly, zakupił kuter o ożaglowaniu gaflowym Pen Duick, zbudowany w 1898 roku według projektu Williama Fife’a. Poprzedni właściciele nazwali go Pen Duick, co w języku bretońskim oznacza sikorę modrą.

W 1953 roku Tabarly zgłosił się do marynarki wojennej jako ochotnik i wstąpił do francuskiego lotnictwa morskiego (Aéronavale). Służył w bazie lotniczej Saint-Mandrier, zanim został przeniesiony do francuskich baz lotniczych w Maroku. Po uzyskaniu licencji pilota i stopnia Second Maître de deuxième classe w grudniu 1954 roku, walczył w I wojnie indochińskiej, będąc przydzielonym do bazy lotniczej Tan Son Nhut.

W sierpniu 1956 roku Tabarly w wolnym czasie rozpoczął remont Pen Duick. Od czasu II wojny światowej, podczas której jednostka została wycofana z eksploatacji z obawy przed rekwizycją, łódź znajdowała się w stanie zaniedbania, a jej drewniany kadłub zgnił. Tabarly podjął próbę jej odbudowy przy użyciu żywicy poliestrowej. Przebudowa została ukończona, a Pen Duick wodowano w kwietniu 1958 roku.

We wrześniu 1957 roku został przydzielony do bazy lotniczej Lann-Bihoué w pobliżu Lorient.

W 1958 roku Tabarly wstąpił do École Navale (Akademii Marynarki Wojennej); w następnym roku otrzymał stopień Aspiranta, a w 1959 roku stopień Enseigne de Vaisseau de deuxième Classe. 16 listopada 1960 roku Tabarly wyruszył na pokładzie szkolnego krążownika Jeanne d'Arc w rytualną podróż dookoła świata, która jest częścią praktycznej nauki w École Navale. Jeanne d'Arc powróciła do Brestu 8 czerwca 1961 roku i w tym samym miesiącu Tabarly został przydzielony do trałera Castor w stopniu Enseigne de Vaisseau de Première Classe. Później objął dowództwo nad lądownią EDIC 9092. ...

Źródło: Artykuł „Éric Tabarly” z angielskiej Wikipedii, na licencji CC-BY-SA 3.0.