Isztar (Ishtar)

Esther „Eti” Zach (hebr. אסתר "אתי" זך; ur. 10 listopada 1968), znana pod pseudonimem artystycznym Ishtar (אישתאר), to francusko-izraelska wokalistka występująca w językach arabskim, hebrajskim, bułgarskim, francuskim, hiszpańskim, rosyjskim i angielskim. Jest najbardziej znana jako główna wokalistka zespołu Alabina z siedzibą we Francji oraz z solowych hitów popowych, takich jak „C'est la vie”, „Last Kiss”, „Horchat HaEkaliptus” i „Habibi (Sawah)”.

Esther Zach urodziła się 10 listopada 1968 roku w Kiryat Ata w pobliżu Hajfy i wychowała się w Izraelu. Jej matka była żydowską Egipcjanką, a ojciec żydowskim Marokańczykiem, którzy wcześniej wyemigrowali do Izraela. Mówi po hebrajsku, arabsku, angielsku i francusku. Śpiewa w językach arabskim, hebrajskim, francuskim, hiszpańskim, bułgarskim, rosyjskim i angielskim. Dodatkowo twierdzi, że „w połowie mówi po marokańsku”.

Zach zaczęła występować w klubach w wieku 14 lat i kontynuowała to nawet podczas służby w IDF (Siłach Obronnych Izraela). Wybrała pseudonim artystyczny „Ishtar” – imię mezopotamskiej bogini – ze względu na to, jak jej imię brzmiało w „egipskim akcencie” jej babci.

W tym czasie przyjaciółka zaprosiła ją do siebie do Francji. Szybko zakochała się w tym kraju i zdecydowała się uczynić go swoim domem.

W wieku 23 lat Ishtar przeprowadziła się do Francji i zaczęła śpiewać w klubach. Miała własną grupę o nazwie Alef. Występowała również jako wokalistka wspierająca wielu znanych artystów i francuskich piosenkarzy, takich jak Julien Clerc. We Francji odkrył ją producent, który pokochał jej głos. Przedstawił ją zespołowi Los Niños de Sara. Dołączyła do grupy jako główna wokalistka i wspólnie występowali pod nazwą Alabina.

Alabina szybko odniosła światowy sukces, trafiając kilkakrotnie do pierwszej dziesiątki i pierwszej czterdziestki list przebojów w samych Stanach Zjednoczonych.

Alabina odniosła sukces dzięki łączeniu brzmień flamenco, arabskich, popowych i tanecznych. Los Niños de Sara zazwyczaj śpiewali po hiszpańsku, natomiast Ishtar śpiewała po hiszpańsku, arabsku, francusku, hebrajsku lub w mieszance tych języków – kilka utworów było śpiewanych w języku hiszpańskim i arabskim.

Pomimo sukcesu Alabiny, po dwóch albumach Ishtar zdecydowała się na własny projekt solowy (choć nadal pozostawała członkinią grupy); Los Niños de Sara również zaczęli wydawać własne płyty CD.

W listopadzie 2000 roku wydano album „La Voix d'Alabina” (Głos Alabiny). Wzmocnił on brzmienie orientalnego popu, łącząc je z tradycyjnymi dźwiękami arabskimi i tanecznymi bitami. Dziewięć z dwunastu utworów było głównie po francusku, choć w różnych piosenkach przeplatały się język arabski, hiszpański, angielski i hebrajski (na przykład „Last Kiss” był po angielsku). Kilka utworów odniosło sukces na parkietach tanecznych, w tym „Last Kiss”.

Ishtar odwiedziła również swoich fanów w Izraelu, gdzie poprowadziła kilka programów telewizyjnych, śpiewając duety z lokalnymi gwiazdami, takimi jak Pablo Rosenberg, Avihu Medina i David D'Or.

Ishtar kontynuowała światowe trasy koncertowe z Alabiną przez kolejne kilka lat, pracując nad swoim drugim albumem „Truly Emet”, który ukazał się w sierpniu 2003 roku, tym razem z większością utworów w języku hebrajskim. Zdecydowała się jednak zaśpiewać więcej piosenek w mieszance języka arabskiego i hebrajskiego, aby pokazać, że między obiema kulturami może istnieć harmonia. „Truly Emet” ponownie odniósł sukces na parkietach tanecznych, szczególnie dzięki utworom „C'est La Vie” i „Last Kiss”. ...

Źródło: Artykuł „Ishtar (singer)” z angielskiej Wikipedii, na licencji CC-BY-SA 3.0.