(Claudio Arrau)

Claudio Arrau León (6 lutego 1903 – 9 czerwca 1991) był chilijsko-amerykańskim pianistą, znanym z interpretacji ogromnego repertuaru obejmującego kompozytorów od epoki baroku po XX wiek, w szczególności Bacha, Mozarta, Beethovena, Schuberta, Chopina, Schumanna, Liszta i Brahmsa. Jest powszechnie uważany za jednego z najwybitniejszych pianistów dwudziestego wieku.

Arrau urodził się w Chillán w Chile. Jego ojcem był Carlos Arrau, okulista, który zmarł, gdy Claudio miał zaledwie rok, a matką Lucrecia León Bravo de Villalba, nauczycielka gry na pianinie. Pochodził ze starej, wpływowej rodziny z południowego Chile. Jego przodek, Lorenzo de Arrau, był hiszpańskim inżynierem wysłanym do Chile przez króla Hiszpanii Karola III. Przez prababkę, Maríę del Carmen Daroch del Solar, Arrau był potomkiem rodu Campbell z Glenorchy, szkockiej rodziny szlacheckiej. Arrau wychowywał się w wierze katolickiej, jednak zrezygnował z niej pod koniec nastoletniości.

Arrau był cudownym dzieckiem; potrafił czytać nuty, zanim nauczył się czytać słowa, jednak w przeciwieństwie do wielu wirtuozów, w jego rodzinie nie było wcześniej zawodowych muzyków. Jego matka była pianistką amatorką i to ona zapoznała go z instrumentem. W wieku czterech lat czytał już sonaty Beethovena, a rok później zagrał swój pierwszy koncert. Gdy Arrau miał sześć lat, zaprezentował swój talent przed kilkoma kongresmenami oraz prezydentem Pedro Monttem, który był tak pod wrażeniem, że zaczął organizować przyszłą edukację chłopca. W wieku ośmiu lat Arrau otrzymał od rządu Chile dziesięcioletnie stypendium na studia w Niemczech, dokąd udał się wraz z matką i siostrą Lucrecią. Został przyjęty do Konserwatorium Sterna w Berlinie, gdzie z czasem został uczniem Martina Krause, który sam studiował u Franza Liszta. W wieku jedenastu lat Arrau potrafił zagrać Etiudy Transcendentalne Liszta, jedne z najtrudniejszych utworów fortepianowych, a także Wariacje na temat Paganiniego Brahmsa. Pierwsze nagrania Arrau zostały utrwalone na rolkach pianoli Aeolian Duo-Art. Krause zmarł w piątym roku nauczania Arrau, co zdruzgotało piętnastoletniego ucznia po stracie mentora; od tego momentu Arrau nie kontynuował formalnej edukacji.

W 1935 roku Arrau zaprezentował słynny cykl wszystkich utworów klawiszowych Johanna Sebastiana Bacha w ramach 12 recitali. W 1936 roku wykonał kompletne dzieła klawiszowe Mozarta podczas 5 recitali, a następnie zaprezentował pełne cykle Schuberta i Webera. W 1938 roku w Mieście Meksyk Arrau po raz pierwszy wykonał wszystkie sonaty i koncerty fortepianowe Beethovena. Powtórzył to kilka razy w ciągu życia, m.in. w Nowym Jorku i Londynie. Stał się jednym z czołowych autorytetów w dziedzinie twórczości Beethovena w XX wieku.

W 1937 roku Arrau poślubił obywatelkę Niemiec, mezzosopranistkę Ruth Schneider. Mieli troje dzieci: Carmen (1938–2006), Mario (1940–1988) – ojca trzech synów: Shawna (1968), Paycera (1969) i Kipa (1970) – oraz Christophera (1959). W 1941 roku rodzina Arrau wyemigrowała z Niemiec do Stanów Zjednoczonych, osiedlając się ostatecznie w Douglaston w dzielnicy Queens w Nowym Jorku, gdzie pianista spędził resztę swojego życia. W 1979 roku uzyskał podwójne obywatelstwo amerykańskie i chilijskie. 17 sierpnia 1982 roku firma płytowa PolyGram wydała pierwszą w historii płytę CD z muzyką klasyczną; zawierała ona walce Chopina w wykonaniu Claudio Arrau. ...