(Georges Garvarentz)

(Georges Garvarentz) - Original Music Composer, Music znany z pracy przy tego typu projektach: «Triple Cross» (1966), «Agent o dwóch twarzach» (1966), «The Tattoo» (1968), «Człowiek z Tatuażem» (1968), «The Devil and the Ten Commandments» (1962),

Georges Diran Garvarentz (1 kwietnia 1932 – 19 marca 1993) był ormiańsko-francuskim kompozytorem, znanym z muzyki filmowej oraz piosenek Charlesa Aznavoura.

Georges Garvarentz urodził się w Atenach, w Grecji, w rodzinie ormiańskich imigrantów. Jego ojciec, profesor literatury i poeta Kevork Garvarentz, był autorem ormiańskiego hymnu wojskowego.

W 1942 roku rodzina Garvarentza przeprowadziła się do Paryża, we Francji, gdzie Georges studiował w Konserwatorium Paryskim.

W 1956 roku Georges poznał Charlesa Aznavoura i zaczął pisać dla niego piosenki. Wspólnie stworzyli ponad 100 utworów, w tym "Prends garde à toi" (1956), "Et pourtant" (1962), "Il faut saisir sa chance" (1962), "Retiens la nuit" (1962), "La plus belle pour aller danser" (1964), "Hier encore" (1964), "Paris au mois d'août" (1966), "Une vie d'amour" (1980).

Okres od drugiej połowy lat 80. do śmierci Garvarentza w 1993 roku był jednym z najbardziej produktywnych i trwałych okresów współpracy z Aznavourem. Pomimo że Charles zbliżał się do 70. roku życia i był już od dawna uznanym artystą z repertuarem rozpoznawalnych klasyków i hitów, prace Garvarentza i Aznavoura z tego okresu przyniosły falę bardziej współczesnej muzycznie twórczości, która zyskała równie duże uznanie jak wcześniejsze sukcesy Aznavoura: dwa albumy z nowymi piosenkami skomponowanymi przez Garvarentza i napisanymi przez Aznavoura zostały nagrane w 1986 roku i wydane jako albumy «Aznavour 1986: Je bois» tego samego roku oraz «Embrasse-moi» w 1987 roku, co dało początek wielu piosenkom, które stały się podstawą koncertowych wykonań Aznavoura przez resztę jego kariery, w tym Je me raccroche à toi, Je bois, Les émigrants, Une idée i inne. W 1991 roku ukazał się album «Aznavour 92» z nowymi piosenkami Vous et tu, Napoli chante i La Marguerite. Ich ostatnie nowe prace z tego okresu znalazły się na albumie Aznavoura z 1994 roku «Toi et moi» (wydanym w świecie anglojęzycznym w 1995 roku jako «You and Me»); ostatnia współpraca Garvarentza z Aznavourem, piosenka Ton doux visage, została wydana na tym albumie.

W 1965 roku Georges ożenił się z siostrą Charlesa Aznavoura, Aidą Aznavourian.

Georges Garvarentz skomponował również ponad 150 ścieżek dźwiękowych do filmów, w tym do filmów "Taxi for Tobruk" (1961), "Les Parisiennes" (1962), "The Devil and the Ten Commandments" (1962), "Le Rat d'Amérique" (1963), "That Man in Istanbul" (1965), "The Sultans" (1966), "The Sea Pirate" (1966), "Surcouf, le tigre des sept mers" (1966), "Triple Cross" (1966), "The Peking Medallion" (1967), "Caroline chérie" (1968), "They Came to Rob Las Vegas" (1968), "The Southern Star" (1969), "The Heist" (1970), "Love Me Strangely" (1971), "Someone Behind the Door" (1971), "The Pebbles of Etratat" (1972), "Murder in a Blue World" (1973), "Killer Force" (1976), "Teheran 43" (1981), "Hambone and Hillie" (1983), "The Triumphs of a Man Called Horse" (1983), "Too Scared to Scream" (1985), "Yiddish Connection" (1986), "A Star for Two" (1991) i "Catorce estaciones" (1991).

W 1979 roku napisał muzykę do filmu "The Golden Lady" i współtworzył tytułową piosenkę dla The Three Degrees, wraz z wokalistką prowadzącą Sheilą Ferguson.

Garvarentz jest autorem musicalu komediowego "Deux anges sont venus" i operetki "Douchka".

Źródło: Artykuł "Georges Garvarentz" z angielskojęzycznej Wikipedii, na licencji CC-BY-SA 3.0.

Najważniejsze dzieła (Georges Garvarentz)

Cała filmografia (Georges Garvarentz)