(Paco Martínez Soria)

Choć urodził się w Tarzonie, miał zaledwie pięć lat, gdy jego rodzina przeprowadziła się do Barcelony, gdzie chodził do szkoły. Pracował jako urzędnik, a następnie sprzedawca. Jednocześnie brał udział w przedstawieniach lokalnych grup teatralnych w dzielnicy Gràcia.

Podczas hiszpańskiej wojny domowej porzucił pracę i skupił się na teatrze jako aktor amator. W 1938 roku zadebiutował w Teatro Fontalba w zespole Rafaela López Somozy sztuką Antonio pasó el infierno (Antonio przeszedł przez piekło). Dwa lata później założył własną trupę teatralną, z którą występował w latach 40. w Teatro Urquinaona, a w latach 50. w teatrze Talía.

W 1934 roku wystąpił w roli statysty w czarno-białej komedii Sereno w reżyserii Ignacio F. Iquino. Kontynuował współpracę z Iquino w jedenastu kolejnych filmach. Pierwszą główną rolę otrzymał w 1938 roku w komedii Paquete, el fotógrafo público número uno (Paquete, publiczny fotograf numer jeden). Dalej grał role drugoplanowe w wielu filmach aż do 1944 roku, kiedy to powrócił do teatru jako aktor i impresario.

Jego nazwisko zyskało pewną sławę między 1942 a 1944 rokiem, kiedy został mianowany dyrektorem i pierwszym aktorem zespołu Teatro de la Zarzuela.

Do kina powrócił w latach 50. W 1965 roku odniósł wielki sukces w filmie La ciudad no es para mí (Miasto nie jest dla mnie) w reżyserii Pedro Lazagi. Od tego momentu jego ekranowy wizerunek sympatycznego prowincjusza nie przestawał pojawiać się w filmach aż do śmierci, współpracując ze swoim przyjacielem Pedro Lazagą.