Zdzisław Salaburski (Zdzisław Salaburski)

Aktor. Maturę zdał w Częstochowie w 1939 roku. W czasie okupacji niemieckiej podjął prywatną naukę malarstwa i rysunku u Zdzisława Kałędkiewicza, uczył się również malarstwa w krakowskiej Kunstgewerbeschule, pod kierunkiem prof. Fryderyka Pautscha.

W 1945 roku zaczął pracować jako scenograf teatralny, równocześnie zadebiutował na scenie w Teatrze Miejskim w Częstochowie. Rok później zdał eksternistyczny egzamin aktorski przed Komisją Związku Artystów Scen Polskich, uzyskując uprawnienia do wykonywania zawodu aktora. Początkowo grał w Teatrze Ziemi Pomorskiej w Toruniu. W roku 1947 występował w Teatrze Wojska Polskiego w Łodzi. Lata 1948-55 spędził w Poznaniu, gdzie grał w Teatrach Polskim i Nowym. W roku 1956 był aktorem Starego Teatru w Krakowie. Od roku 1957 występował w teatrach warszawskich: Ludowym i Narodowym. Jedną z ostatnich ról, lichwiarza Procentowicza, zagrał w "Szkole obmowy" Bogusławskiego. Pracę w teatrze porzucił w roku 1961, poświęcając się głównie malarstwu.

Sporadycznie jako reżyser współpracował z amatorskim teatrem w Zakopanem.

Od początku lat sześćdziesiątych związał się z Telewizją Polską. Gościnnie grywał w poniedziałkowym Teatrze Telewizji oraz w Teatrach Sensacji i w "Kobrach".

Od lat sześćdziesiątych związał się z warszawskim Studiem Opracowań Filmów. Był jednym z najlepiej rozpoznawanych głosów polskiego dubbingu, stworzył w polskich wersjach językowych wiele niezapomnianych kreacji.

Wielką pasją aktora było malarstwo. Od chwili debiutu na wystawie związkowej ZPAP w Częstochowie w roku 1945, brał udział w wielu wystawach zarówno w kraju, jak i za granicą. Od 1957 roku był członkiem ZPAP oddziału warszawskiego. Należał do "Grupy 57" skupionej przy Galerii Sztuki Nowoczesnej "Krzywe Koło". Interesował się taszyzmem. Uprawiał malarstwo sztalugowe, charakteryzujące się wyrafinowanym kolorytem, dynamiką formy i plastycznością materii. Jego najczęściej sporych rozmiarów abstrakcyjne kompozycje cieszyły się dużym uznaniem. Wystawiane na aukcjach obrazy osiągały ceny do kilku tysięcy dolarów. [Andrzej Androchowicz]