(Konstanty Jeleński)

Konstanty Aleksander Jeleński (2 stycznia 1922 – 4 maja 1987) był polskim eseistą.

Konstanty Aleksander Jeleński (po francusku: Constantin Jelenski) urodził się 2 stycznia 1922 roku w Warszawie. Zmarł 4 maja 1987 roku w Paryżu. W wieku osiemnastu lat opuścił Polskę, aby służyć w Polskich Siłach Zbrojnych we Francji. Resztę życia spędził na emigracji – najpierw przez kilka lat po II wojnie światowej w Włoszech, a od 1951 roku w Paryżu.

W Paryżu Jeleński był aktywny w polskim środowisku literackim na emigracji. Kierował sekcją Europy Wschodniej Kongresu Wolności Kultury (po 1967 roku Międzynarodowego Stowarzyszenia Wolności Kultury) i był płodnym współpracownikiem miesięcznika stowarzyszenia „Preuves” oraz emigracyjnego czasopisma literackiego „Kultura”. Od 1975 roku coraz aktywniej współpracował z Institut national de l'audiovisuel.

Krytyka, przekłady i opracowania Jeleńskiego obejmują szeroki zakres tematów literackich, politycznych i artystycznych, ze szczególnym uwzględnieniem polskiej literatury i historii XX wieku. Do jego najbardziej wpływowych dzieł należą liczne eseje krytyczne o Witoldzie Gombrowiczu oraz opracowana przez niego antologia „Anthologie de la poesie polonaise” (1965).

Od 1952 roku Jeleński pozostawał w związku z argentyńską malarką Leonor Fini. Do śmierci mieszkali razem w Paryżu, wraz z byłym partnerem Fini, włoskim malarzem Stanislao Leprim. Domniemanym biologicznym ojcem Jeleńskiego był Carlo Sforza.

Źródło: Artykuł „Konstanty Jeleński” z angielskiej Wikipedii, na licencji CC-BY-SA 3.0.