(Hortense Dufour)

Hortense Dufour (ur. 1946 w Saintes) jest francuską pisarką. Dzieciństwo i młodość spędziła w Marennes w departamencie Charente-Maritime.

Dufour jest córką francuskiego sędziego i włoskiej muzyczki. Spędziła trzy lata na Madagaskarze i Komorach. Jako wielka podróżniczka odwiedziła Europę, Anglię, Irlandię, Stany Zjednoczone, kraje Maghrebu i wiele innych miejsc.

W Paryżu studiowała literaturę nowoczesną. Pisaniu oddała się już od dzieciństwa: „Zawsze pisałam” – mówiła. „Spadło na mnie to jak łaska”... „Dzień bez pisania był dla mnie zawsze dniem, który nie istniał. Moja krew stała się atramentem”.

Została odkryta w wieku 22 lat przez wydawcę Jeana-Jacquesa Pauverta.

Dufour zasiadała również w komitecie redakcyjnym wydawnictwa Éditions Robert Laffont oraz współpracowała z grupą Bayard Presse i innymi magazynami, pisząc artykuły. Jest matką trójki dzieci.

Jest autorką licznych powieści i biografii poświęconych m.in. Calamity Jane, hrabinie de Ségur, Kleopatrze, Marii Antoninie, Neronie, Colette, George Sand, Marii Stuart, Sissi, królowej Margot, Joannie d'Arc i Madame de Pompadour. W tym kontekście stwierdziła: „Biografie są moim pozwoleniem na dalsze pisanie; powieść jest historią, a historia jest również powieścią”. W 1978 roku otrzymała Grand prix des lectrices de Elle za powieść „La Marie-Marraine”, która została przetłumaczona na kilka języków i zekranizowana przez Roberta Enrico pod tytułem „L'Empreinte des géants”. W 1983 roku otrzymała Prix du Livre Inter za powieść „Le Bouchot”. W maju 1984 roku przewodniczyła jury Prix du Livre Inter. W 1990 roku za utwór „La fille du saunier” została uhonorowana Grand Prix de l'Académie de Saintonge oraz Medalem Chardonne. W 2006 roku powieść „Le bois des abeilles” zdobyła Prix des Mouettes przyznawane przez Radę Generalną Charente-Maritime. Hortense Dufour była wielokrotnym gościem kultowego programu telewizyjnego „Apostrophes” prowadzonego przez Bernarda Pivota. Jest również autorką wielu scenariuszy dla stacji TF1 i FR3. W lipcu 2010 roku Minister Kultury i Komunikacji nadzorował nadanie jej Orderu Kawalera Sztuki i Literatury. Wystąpiła w kilku odcinkach programu telewizyjnego „Secrets d'histoire” prowadzonego przez Stéphane'a Berna: „Czy Kleopatra mogła uniknąć samobójstwa?” (2007), „Maria Stuart: królowa męczennica czy manipulatorka” (2007), „Katarzyna Medycejska, intrygantka z zamków nad Loarą” (2008), „Henryk IV: król o wielkim sercu” (2009), „Cesarzowa Sissi: miłość, sława i tragedia” (2011) oraz „Ludwik II Bawarski, król oderwany od rzeczywistości” (2016).

Prix Hortense Dufour – patronki biblioteki multimedialnej w Marennes – zostało ustanowione w 2010 roku przez Lions Club Marennes-Oléron. Nagroda ta honoruje pierwszą lub drugą powieść autora. Jest ona wręczana przez Hortense Dufour w bibliotece miejskiej w Marennes. Pierwsze sześć nagród „Prix Hortense Dufour” otrzymały: w 2010: „L'emprise” Sarah Chiche (Grasset); 2011: „Hôtel Argentina” Pierre Stasse (Flammarion); 2012: „Ce qu'il advint du sauvage blanc” François Garde (Gallimard); 2013: „Pour l'honneur de Blanche” Frédérique Volot (Presses de la Cité); 2014: „Moment d'un coupl” Nelly Alard (Gallimard); 2015: „La chance que tu as” Denis Michelis (Stock).

Źródło: Artykuł „Hortense Dufour” z angielskiej Wikipedii, na licencji CC-BY-SA 3.0.