(Mia Martini)

Mia Martini (urodzona jako Domenica Rita Adriana Bertè; 20 września 1947 – 12 maja 1995) była włoską piosenkarką, autorką tekstów i muzykiem. Według wielu ekspertów była jednym z najważniejszych i najbardziej ekspresyjnych kobiecych głosów włoskiej muzyki, charakteryzującym się intensywnością interpretacji i pełnym pasji wykonawstwem.

Jej debiutancki album „Oltre la collina” z utworem „Padre davvero” jest uważany za jeden z najlepszych włoskich albumów nagranych przez artystkę kobiety. Hity takie jak „Piccolo uomo”, „Donna sola”, „Minuetto”, „Inno”, „Al mondo”, „Che vuoi che sia se t'ho aspettato tanto”, „Per amarti” oraz „La costruzione di un amore” uczyniły ją jedną z najpopularniejszych postaci włoskiej muzyki lat 70., zarówno w kraju, jak i za granicą. Jest jedyną artystką, która dwukrotnie z rzędu zwyciężyła w konkursie Festivalbar, odpowiednio w 1972 i 1973 roku.

W 1977 roku w życiu Martini doszło do dwóch ważnych spotkań: pierwszego z Charlesem Aznavourem, z którym rozpoczęła współpracę muzyczną, oraz drugiego z piosenkarzem i kompozytorem Ivano Fossatim, z którym związała się artystycznie i uczuciowo.

Powróciła na scenę muzyczną w 1981 roku, po dwóch operacjach strun głosowych, które zmieniły barwę i skalę jej głosu.

W 1982 roku wystąpiła na Festiwalu w Sanremo z utworem „E non finisce mica il cielo” autorstwa Fossatiego, za co otrzymała Nagrodę Krytyków. Nagroda ta została ustanowiona specjalnie z powodu jej interpretacji, a od 1996 roku, rok po jej śmierci, nosi nazwę „Nagroda Krytyków im. Mii Martini”.

W 1983 roku została zmuszona do opuszczenia branży muzycznej i przerwania kariery, ponieważ środowisko muzyczne i koledzy po fachu uznali ją za osobę przynoszącą pecha, co doprowadziło do wykluczenia jej z wydarzeń muzycznych, programów telewizyjnych, audycji radiowych i koncertów. Odcięło to ją od sceny na siedem lat. Dopiero w 1989 roku zdołała wznowić karierę, wracając na Festiwal w Sanremo z utworem „Almeno tu nell'universo”, który przyniósł jej nowy sukces.

Do późniejszych hitów Martini należały „Gli uomini non cambiano”, „La nevicata del '56” oraz „Cu' mme”, ten ostatni wykonany wspólnie z Roberto Murolo. Dwukrotnie reprezentowała Włochy w Konkursie Piosenki Eurowizji: w 1977 roku z utworem „Libera” oraz w 1992 roku z piosenką „Rapsodia”.

Zmarła 12 maja 1995 roku w Cardano al Campo w wieku 47 lat.

Domenica Rita Adriana Bertè urodziła się 20 września 1947 roku w Bagnara Calabra (prowincja Reggio Calabria) w południowych Włoszech jako druga z czterech córek: najstarszej Ledy (ur. 1946), Loredany (ur. 1950) i najmłodszej Olivii (ur. 1958). Ojciec Martini, Giuseppe Radames Bertè (1921–2017), był nauczycielem łaciny i greki. Urodził się w Villa San Giovanni, a z rodziną przeprowadził się do Marki, gdzie najpierw pracował jako profesor, a później został dyrektorem szkoły średniej w Ankonie. Matka Martini, Maria Salvina Dato (1925–2003), urodzona w Bagnara Calabra, była nauczycielką szkoły podstawowej.

„Mimì” (pseudonim Martini) spędziła dzieciństwo w Porto Recanati w regionie Marki, gdzie już wcześnie wykazała zainteresowanie muzyką. Zaczęła występować na przyjęciach i w salach tanecznych, a także brała udział w konkursach piosenki dla nowych talentów. W 1962 roku przekonała matkę, by zabrała ją do Mediolanu na przesłuchanie, z nadzieją na podpisanie kontraktu nagraniowego...

Źródło: Artykuł „Mia Martini” z angielskiej Wikipedii, na licencji CC-BY-SA 3.0.