(Stephen Roche)

Stephen Roche (ur. 28 listopada 1959) to irlandzki były profesjonalny kolarz szosowy. W swojej 13-letniej profesjonalnej karierze osiągnął szczyt w 1987 roku, stając się drugim z zaledwie trzech kolarzy, którym udało się zdobyć „potrójną koronę” – zwycięstwa w klasyfikacji generalnej Tour de France i Giro d'Italia oraz mistrzostwo świata w wyścigu szosowym; pozostałymi są Eddy Merckx i Tadej Pogačar. Rozkwit formy Roche zbiegł się w czasie z sukcesami innego Irlandczyka, Seana Kelly'ego.

Choć był jednym z najlepszych kolarzy swojego pokolenia i ceniono go za styl pedałowania, zmagał się z kontuzjami kolan i po 1987 roku nigdy więcej nie walczył o zwycięstwo w wielkich tourach. Odniósł 58 zwycięstw w karierze zawodowej.

Po ukończeniu nauki zawodu mechanika w dublińskiej mleczarni oraz udanej amatorskiej karierze w Irlandii w klubie „Orwell Wheelers” pod okiem trenera Noela O'Neilla z Dundrum (w tym zwycięstwie w irlandzkich mistrzostwach juniorów w 1977 roku i w wyścigu Rás Tailteann w 1979 roku), Roche dołączył do amatorskiej drużyny Athletic Club de Boulogne-Billancourt w Paryżu, aby przygotować się do igrzysk olimpijskich w Moskwie w 1980 roku. Wkrótce po przyjeździe Roche wygrał amatorski wyścig Paryż–Roubaix, uciekając z Dirk Demolem i wygrywając sprint na torze w Roubaix. Jego dyrektor sportowy powiedział mu wówczas, że jeśli nie wygra, „zostanie tego samego dnia odesłany do Irlandii”.

Zajął również miejsce na podium w wyścigu szosowym Paryż–Ezy na początku sezonu oraz 14. miejsce w klasyfikacji generalnej wyścigu etapowego Sealink International, który wygrał Bob Downs. Jednak kontuzja kolana spowodowana źle dopasowaną blachą w bucie doprowadziła do rozczarowującego występu w Moskwie, gdzie zajął 45. miejsce. Niemniej jednak po powrocie do Francji, w okresie od sierpnia do października, Roche wygrał 19 wyścigów. Przełożyło się to na kontrakt z profesjonalną drużyną kolarską Peugeot na rok 1981.

Roche odniósł swoje pierwsze profesjonalne zwycięstwo, pokonując Bernarda Hinaulta w Tour de Corse. Niecały miesiąc później wygrał Paryż–Nice (stając się pierwszym i wciąż jedynym debiutantem, który wygrał ten wyścig), mimo choroby po zjeździe z Mont Ventoux. Debiutancki sezon zakończył zwycięstwami w wyścigach Tour de Corse, Circuit d'Indre-et-Loire oraz Étoile des Espoirs, a także drugim miejscem za Hinaultem w Grand Prix des Nations. Łącznie jego debiut przyniósł 10 zwycięstw.

W 1982 roku jego najlepszym wynikiem było drugie miejsce w Amstel Gold Race za Janem Raasem, ale rozwój formy trwał w 1983 roku, kiedy zwyciężył w Tour de Romandie, Grand Prix de Wallonie, Étoile des Espoirs i Paryż–Bourges. W Tour de France 1983 Roche zajął 13. miejsce, a sezon zakończył brązowym medalem mistrzostw świata w kolarstwie w Alterheim w Zurychu.

W 1984 roku, startując dla La Redoute po sporach kontraktowych z Peugeot (ugoda w tej sprawie sprawiła, że Roche przez dwa lata nosił spodenki Peugeot, zanim wygrał proces przeciwko Vélo Club de Paris Peugeot), powtórzył zwycięstwo w Tour de Romandie, wygrał Nice-Alassio oraz Subida a Arrate, a w Paryż–Nice zajął drugie miejsce. W Tour de France w tym roku zajął 25. miejsce.

W 1985 roku Roche wygrał Critérium International oraz Route du Sud, a w Paryż–Nice zajął drugie, a w Liège–Bastogne–Liège trzecie miejsce. W Tour de France 1985 Roche wygrał 18. etap do Aubisque i stanął na podium na 3. pozycji, 4 minuty i 29 sekund za zwycięzcą, Bernardem Hinaultem. ...