(Jean-François Bernard)

Jean-François Bernard (ur. 2 maja 1962) to były francuski profesjonalny kolarz szosowy.

Został profesjonalistą w 1984 roku w drużynie La Vie Claire, prowadzonej przez Bernarda Hinaulta. Od 1986 roku, jako zwycięzca wyścigów etapowych, był postrzegany jako następca Hinaulta.

Wystąpił w konkurencji wyścigu drużynowego z czasem na Letnich Igrzyskach Olimpijskich w 1984 roku.

Bernard nosił żółtą koszulkę lidera klasyfikacji generalnej w Tour de France w 1987 roku i wygrał dwa etapy, oba będące jazdami na czas, w tym jeden na Mont Ventoux. Zakończył wyścig na trzecim miejscu, za Irlandczykiem Stephenem Roche'em i Hiszpanem Pedro Delgado, pozostając w walce o zwycięstwo do samego końca w jednym z najbardziej wyrównanych Tour w historii.

W Giro d'Italia w 1988 roku wygrał trzy etapy i prowadził w wyścigu, jednak uległ wypadkowi w tunelu, doznał urazu pleców i musiał wycofać się z zawodów. W następnym roku przeszedł operację i wymagał wielomiesięcznej rekonwalescencji z powodu zwłóknienia w lewym kolanie.

Odparzenie siodełka i kolejna operacja zmusiły go do rezygnacji z Tour de France w 1990 roku. Nigdy więcej nie rzucił wyzwania w wielkich tourach. W 1991 roku dołączył do hiszpańskiej drużyny Banesto, która w wyścigach etapowych miała dwóch liderów: Delgado i Miguela Induraina. Bernard pomagał Indurainowi w dominacji w Tour de France.

Bernard zwyciężył w wyścigu Paryż–Nice w 1992 roku.

Zakończył karierę pod koniec 1996 roku z dorobkiem 52 profesjonalnych zwycięstw. Obecnie jest konsultantem dla L'Équipe, L'Équipe TV oraz Eurosportu. W 2005 roku w regionie Nièvre w Burgundii zorganizowano wyścig La Jean-François Bernard w ramach Trophy de Bourgogne, amatorskich zawodów kolarskich. Jest ojcem kolarza Juliena Bernarda.