(Jean Stablinski)

Jean Stablewski (21 maja 1932 – 22 lipca 2007), znany jako Jean Stablinski, był francuskim kolarzem zawodowym z rodziny polskich imigrantów. Startował w latach 1952–1968, wygrywając jako profesjonalista 105 wyścigów. Czterokrotnie zdobył mistrzostwo Francji w kolarstwie szosowym – w latach 1960, 1962, 1963 i 1964. W 1962 roku został mistrzem świata w kolarstwie szosowym, a w 1958 roku zwyciężył w Vuelta a España.

Jean Stablinski urodził się w Thun-Saint-Amand, w zagłębiu górniczym departamentu Nord we Francji, jako syn polskich imigrantów. Jego ojciec zginął w wypadku przy pracy w 1946 roku, a czternastoletni Jean zaczął pracować w kopalni, aby zapewnić utrzymanie rodzinie. To właśnie w tym czasie wygrał rower w konkursie akordeonowym. Legenda głosi, że matka była tak niezadowolona z nowego hobby syna, że uszkodziła jego rower.

Jean, wciąż znany jako Stablewski, w wieku 16 lat otrzymał obywatelstwo francuskie i wystartował w swoich pierwszych wyścigach. To podczas startu w Wyścigu Pokoju błąd dziennikarza, który zapisał jego nazwisko jako „Stablinski”, stworzył formę, pod którą kolarz stał się znany.

Stablinski przeszedł w zawodowców w wieku 21 lat. Od 1958 do 1967 roku startował w tych samych zespołach co Jacques Anquetil, zawsze pełniąc rolę pomocnika (domestique). Stablinski czterokrotnie wygrał mistrzostwo kraju i dwukrotnie zajął drugie miejsce – wszystko to w ciągu sześciu lat, co jest osiągnięciem, którego nie powtórzył żaden inny kolarz.

Stablinski pozostawał w jednej drużynie z Anquetilem do czasu, gdy jego kolega z zespołu napisał serię artykułów prasowych. Stablinski uznał jeden z nich za krytyczny wobec swojej osoby, mimo że poświęcił karierę wspieraniu Anquetila. Po tym zdarzeniu rzadko ze sobą rozmawiali, a Stablinski dołączył do zespołu prowadzonego przez największego rywala Anquetila, Raymonda Poulidora.

Stablinski był uznawany za kolarza, który ograniczenia fizyczne nadrabiał zmysłem taktycznym i umiejętnością wykorzystania nadarzającej się okazji. Inni kolarze dostrzegali jego dar rozpoznawania, która próba ucieczki okaże się skuteczna, dzięki czemu nie marnował sił na pozostałe.

Stablinski został dwukrotnie zawieszony za doping.

Po zakończeniu kariery wyścigowej przez sześć lat pełnił funkcję managera zespołu Sonolor-Lejeune, podpisując kontrakty z Lucienem Van Impe i Bernardem Hinaultem, gdy byli jeszcze nieznanymi młodymi zawodnikami. Jego syn, Jacques Stablinski (ur. 1956), również został kolarzem zawodowym i startował w barwach Gitane-Campagnolo. Zyskał przydomek „Petit Stab”, jednak nigdy nie posiadał talentu ojca.

Jean Stablinski nie przestał jeździć na rowerze aż do choroby, która doprowadziła do jego śmierci. Mówił, że podczas przejażdżek rekreacyjnych nigdy nie montował bidonu na ramie. W rozmowie z historykiem Jean- Paulem Ollivierem w francuskiej telewizji wyznał, że spędził zbyt wiele lat w kolarstwie zawodowym, nie mając szansy zatrzymać się, rozejrzeć dookoła czy porozmawiać z ludźmi. Jeśli nie miał wody na rowerze, ale kilka euro w kieszeni, mógł zatrzymać się i kupić napój w dowolnym barze, który mu się spodobał, i nawiązać rozmowę z każdym, kogo spotkał.

Został członkiem stowarzyszenia Les Amis de Paris–Roubaix, zrzeszającego entuzjastów i organizatorów tego wiosennego klasyka. To właśnie Stablinski zasugerował poprowadzenie trasy przez brukowaną drogę w lesie Arenberg. Jego kwalifikacje były nienaganne: jako górnik pracował pod tą drogą, a jako kolarz jeździł po niej.

Źródło: Artykuł „Jean Stablinski” z angielskiej Wikipedii, licencja CC-BY-SA 3.0.