(Marie N'Diaye)

(Marie N'Diaye) - Screenplay, Writer znana z pracy przy takich projektach: «Saint Omer» (2022), «Saint Omer» (2022),

Marie NDiaye (ur. 4 czerwca 1967) jest francuską powieściopisarką, dramatopisarką i scenarzystką. Opublikowała swoją pierwszą powieść, *Quant au riche avenir*, w wieku 17 lat. W 2009 roku otrzymała Nagrodę Goncourtów. Jej sztuka *Papa doit manger* jest jedynym dziełem współczesnej kobiety-dramatopisarki, które weszło do repertuaru Comédie-Française. W 2022 roku współtworzyła scenariusz do dramatu sądowego *Saint Omer* u boku reżyserki Alice Diop i Amrity David. We wrześniu 2022 roku film został wybrany jako oficjalny kandydat Francji do nagrody dla najlepszego filmu międzynarodowego na 95. ceremonii wręczenia Oscarów.

NDiaye urodziła się w 1967 roku w Pithiviers we Francji, jako córka Francuzki i Senegalczyka. Wychowywała się z matką i bratem Pap Ndiaye na przedmieściach Paryża. Jej rodzice poznali się jako studenci w połowie lat 60., ale jej ojciec wrócił do Senegalu, gdy miała rok.

Zaczęła pisać w wieku 12 lat. W ostatniej klasie liceum została odkryta przez Jerome’a Lindona, założyciela Éditions de Minuit, który wydał jej pierwszą powieść, *Quant au riche avenir*, w 1985 roku.

Następnie napisała sześć kolejnych powieści, wszystkie wydane przez Minuit, oraz zbiór opowiadań. Napisała także *Comédie classique*, 200-stronnicową powieść składającą się z jednego zdania, która została wydana przez Éditions P.O.L w 1988 roku, gdy miała 21 lat. NDiaye napisała również szereg sztuk teatralnych. Współtworzyła scenariusz do filmu *White Material* z reżyserką Claire Denis. Jej dramat z 2003 roku, *Papa doit manger*, wyróżnia się jako druga sztuka autorstwa kobiety, która została włączona do repertuaru Comédie-Française.

W 1998 roku NDiaye napisała list do prasy, w którym argumentowała, że jej powieść *La Sorcière*, opublikowana dwa lata wcześniej, miała silny wpływ na treść *Naissance des fantômes*, drugiej powieści popularnej autorki Marie Darrieussecq.

Jej powieść *Trois femmes puissantes* zdobyła Nagrodę Goncourtów w 2009 roku. W swojej krytycznej analizie autorstwa z 2013 roku, *Marie NDiaye: Blankness and Recognition*, brytyjski badacz Andrew Asibong opisuje ją jako „kwintesencję pewnego rodzaju kulturowej błyskotliwości”. W swojej psychoanalitycznej eksploracji sposobu, w jaki pisarka odzwierciedla traumę i zaprzeczenie, twierdzi, że „prace NDiaye badają przemoc wyrządzoną zdolności podmiotu do odczuwania i poznawania”.

W wywiadzie opublikowanym przez Les Inrockuptibles 30 sierpnia 2009 roku NDiaye powiedziała o Francji Sarkozy’ego: „Uważam, że Francja jest potworna. Fakt, że my [z partnerem, pisarzem Jean-Yves Cendrey i trójką dzieci – przyp. red.] wybraliśmy życie w Berlinie przez dwa lata wcale nie jest z tym niezwiązany. Wyjechaliśmy zaraz po wyborach, w dużej mierze z powodu Sarkozy’ego, choć zdaję sobie sprawę, że mówienie tego może wydawać się snobistyczne. Uważam tę atmosferę wulgarności i ciężkiego policyjnego nadzoru za odrażającą… Besson, Hortefeux, wszyscy ci ludzie, uważam ich za potwornych”.

Źródło: Artykuł „Marie NDiaye” z angielskiej Wikipedii, na licencji CC-BY-SA 3.0.

Najważniejsze dzieła (Marie N'Diaye)

Cała filmografia (Marie N'Diaye)