(Maxim Gorky)

Aleksiej Maksimowicz Pieszkow (1868–1936), powszechnie znany jako Maksym Gorki (ros. Максим Горький), był rosyjskim pisarzem i działaczem politycznym. Pięć razy nominowano go do Nagrody Nobla w dziedzinie literatury. Przed odniesieniem sukcesu jako autor, szeroko podróżował po Imperium Rosyjskim, często zmieniając pracę, co później wpłynęło na jego twórczość.

Najbardziej znane dzieła Gorkiego to zbiór opowiadań „Szkice i opowiadania” (1899), dramaty „Mieszczanie” (1901), „Na dnie” (1902) i „Dzieci słońca” (1905), poemat „Pieśń o burzywuszu” (1901), autobiograficzna trylogia „Dzieciństwo”, „We wszechświecie”, „Moje uniwersytety” (1913–1923) oraz powieść „Matka” (1906). Choć sam Gorki uważał niektóre z tych dzieł za porażki, większość z nich jest obecnie uważana za arcydzieła.

Z jego mniej znanych utworów powojennych, takich jak cykle „Fragmenty z mojego dziennika” (1924) i „Opowiadania z lat 1922–1924” (1925) oraz powieści „Sprawa Artamonowów” (1925) i „Życie Klima Samgina” (1925–1936), Gorki był bardziej dumny; ten ostatni jest uważany za arcydzieło Gorkiego, a przez niektórych krytyków za dzieło modernistyczne. W przeciwieństwie do jego utworów przedrewolucyjnych (znanych z „antypsychologizmu”), te różnią się ambiwalentnym przedstawieniem Rewolucji Rosyjskiej i „niemodernym zainteresowaniem psychologią człowieka” (jak zauważył D. S. Mirski).