(Raquel Pacheco)

(Raquel Pacheco) - , Book znana z pracy przy takich projektach: «Confessions of a Brazilian Call Girl» (2011), «Bruna Surfistinha» (2011), «Confessions of a Brazilian Call Girl 2» (2026), «Bruna Surfistinha 2» (2026),

Bruna Surfistinha (portugalskie "Mała Surferka Bruna") to pseudonim Raquel Pacheco[2] (ur. 28 października 1984), brazylijskiej byłej prostytutki, która zwróciła na siebie uwagę brazylijskich mediów poprzez publikowanie w blogu swoich doświadczeń seksualnych z klientami. Bruna wyjaśniła w programach telewizyjnych, że była normalną dziewczyną, adoptowaną przez rodzinę z klasy wyższej/średniej, ale około 17 roku życia opuściła dom i rodzinę z powodu tradycyjnych, rodzinnych poglądów ojca i chęci rozpoczęcia samodzielnego życia. Bruna wystąpiła w różnych programach telewizyjnych w Brazylii, a także w kilku czasopismach i magazynach. Jej blog przyciągał ponad 50 000 czytelników dziennie. Pojawiła się także w kilku filmach pornograficznych w Brazylii. W 2005 roku wydała książkę zatytułowaną O Doce Veneno do Escorpião (Słodki Jad Skorpiona)[3]. W nieco ponad miesiąc sprzedała się w nakładzie ponad 30 000 egzemplarzy w trzecim wydaniu[4] i stała się najlepiej sprzedającą się książką w Brazylii[5]. Książka została przetłumaczona na język angielski i wydana przez Bloomsbury Publishing w 2006 roku[6]. Książka Bruny stała się inspiracją dla brazylijskiego filmu z 2011 roku[7] Confissões de uma Brasileira (Wyznania Brazylijki), z Deborah Secco w roli głównej, oraz serialu telewizyjnego Me Chama de Bruna z 2016 roku, z Marią Bopp w roli głównej. W 2011 roku Bruna wystąpiła również w brazylijskim programie reality show A Fazenda (lokalna wersja The Farm), zajmując trzecie miejsce[8]. Confissões de uma Brasileira zarobiło 12 356 515 dolarów w Brazylii, stając się pierwszym filmem krajowym po filmach międzynarodowych w brazylijskim box office z 2011 roku[9], dzięki popularności Bruny wśród brazylijskiej publiczności. Raquel Pacheco urodziła się w Sorocaba, będąc rezultatem gwałtu, którego doznała jej biologiczna matka. Matka zdecydowała się ją porzucić[10], a po kilku dniach niemowlę trafiło do domu dziecka. Po kilku miesiącach została adoptowana przez rodzinę z klasy wyższej z São Paulo. W wywiadach podkreślała, że odkrycie faktu adopcji było jednym z decydujących czynników, który skłonił ją do opuszczenia domu w wieku 17 lat, pozostawiając list pożegnalny. Wyjawiła również w wywiadach, że jako dziecko i nastolatka była bardzo przygnębiona, zawsze izolowana społecznie i prześladowana za to, że była wycofana. Twierdzi, że choć nigdy nie brakowało jej dóbr materialnych i była dobrze wykształcona w prywatnych szkołach, nie otrzymywała dużo miłości i uwagi od rodziców, zawsze przebywając w towarzystwie niani i pokojówek. Zawsze była obiektem upokorzeń ze strony swojego brata, który nigdy nie zaakceptował faktu, że jej rodzice ją adoptowali i odebrali mu pozycję jedynaka, a tym samym jedynego spadkobiercy.

Najważniejsze dzieła (Raquel Pacheco)

Cała filmografia (Raquel Pacheco)