(Carla Bley)

(Carla Bley) - Kompozytor muzyki oryginalnej znana z pracy przy takich projektach: «Deadly Circuit» (1983), «Mortelle randonnée» (1983), «Mortelle randonnée» (1983), «Mortelle randonnée» (1983),

Carla Bley (urodzona jako Lovella May Borg; 11 maja 1936 – 17 października 2023) była amerykańską kompozytorką jazzową, pianistką, organistką i liderką zespołu. Jako ważna postać ruchu free jazzu lat 60. zyskała uznanie dzięki swojej operze jazzowej „Escalator over the Hill” (wydanej jako potrójny album LP), a także zbiorowi kompozycji wykonywanych przez wielu innych artystów, w tym Gary'ego Burtona, Jimmy'ego Giuffre'a, George'a Russella, Arta Farmera, Roberta Wyatta, Johna Scofielda oraz jej byłego męża, Paula Bleya. Była pionierką w tworzeniu niezależnych wytwórni płytowych należących do artystów; w latach 1966–2019 nagrała ponad dwie tuziny albumów.

Bley urodziła się w 1936 roku w Oakland w Kalifornii w rodzinie pochodzenia szwedzkiego. Jej ojciec, Emil Borg, nauczyciel gry na pianinie i organista kościelny, zachęcał ją do śpiewu i nauki gry na fortepianie; matka, Arline Anderson, zmarła na zawał serca, gdy Bley miała osiem lat. Po zaprzestaniu działalności w kościele w wieku czternastu lat, by oddać się jeździe na rolkach, w wieku siedemnastu lat przeniosła się do Nowego Jorku, gdzie zaczęła pracować jako sprzedawczyni papierosów w klubie Birdland. To tam poznała jazzowego pianistę Paula Bleya, który zachęcił ją do komponowania. Zwiedzała z nim świat pod nazwiskiem Karen Borg, zanim w 1957 roku zmieniła imię na Carla Borg. W tym samym roku wyszła za mąż za Bleya i przyjęła jego nazwisko, choć później rozwiedli się. Nazwisko to zachowała w działalności zawodowej.

Liczni muzycy zaczęli nagrywać kompozycje Bley: George Russell nagrał utwór „Bent Eagle” na swój album „Stratusphunk” w 1960 roku, Jimmy Giuffre nagrał „Ictus” na albumie „Thesis”, a album Paula Bleya „Barrage” składał się w całości z jej utworów. Przez całą swoją karierę Bley postrzegała siebie przede wszystkim jako twórczynię, opisując się jako kompozytorkę w 99 procentach i pianistkę w jednym procencie.

W 1964 roku brała udział w organizowaniu Jazz Composers Guild, która zrzeszała wówczas najbardziej innowacyjnych muzyków w Nowym Jorku. Następnie związała się osobiście i zawodowo z Michaelem Mantlerem, z którym miała córkę Karen Mantler, która również została muzykiem. Bley i Mantler byli małżeństwem od 1965 do 1991 roku. Wspólnie kierowali Jazz Composers' Orchestra i założyli wytwórnię JCOA, która wydała szereg historycznych nagrań Clifforda Thontona, Dona Cherry'ego i Roswella Rudda, a także jej opus magnum „Escalator Over The Hill” oraz płyty Mantlera „The Jazz Composer's Orchestra”. Bley i Mantler byli pionierami w rozwoju niezależnych wytwórni należących do artystów; założyli także WATT Records oraz obecnie nieistniejący New Music Distribution Service, który specjalizował się w małych, niezależnych labelach wydających nagrania „kreatywnej muzyki improwizowanej”.

Bley aranżowała i komponowała muzykę dla Liberation Music Orchestra kontrabasisty Charliego Hadena oraz napisała „A Genuine Tong Funeral” dla wibrafonisty Gary'ego Burtona. Współpracowała z wieloma innymi artystami, w tym z Jackiem Brucem, Robertem Wyattem oraz Nickiem Masonem, perkusistą rockowej grupy Pink Floyd. Solowy debiut Masona, album „Nick Mason's Fictitious Sports”, został w całości napisany przez Bley i poza Masonem na perkusji występują na nim wielu jej stałych współpracowników, co skłoniło Briana Olewnicka z serwisu AllMusic do uznania go za album Carli Bley w zasadzie we wszystkim poza nazwą. ...

Najważniejsze dzieła (Carla Bley)

Cała filmografia (Carla Bley)