(Nuno Roque)

Nuno Roque to portugalski artysta, aktor, piosenkarz, autor tekstów i reżyser.

Jego matka była artystką rewii. Debiutował na scenie w wieku trzech lat w Coliseu do Porto i rozpoczął udaną karierę jako dziecięcy piosenkarz w Portugalii. Repertuar Roque’a charakteryzował się wykorzystaniem różnorodnych stylów muzycznych, takich jak dance, rock, cha-cha-cha i przede wszystkim pop. Jego głównym współpracownikiem był producent płytowy Tony Lemos.

W pierwszych latach działalności Roque zdobył kilka nagród na festiwalach i konkursach śpiewaczych oraz zyskał ogólnokrajowe uznanie dzięki energicznym występom telewizyjnym i androgynicznemu wizerunkowi. W 1995 roku wydał swój pierwszy album, „Brincar a Brincar”, będący kompilacją jego najsłynniejszych utworów.

Zadebiutował teatralnie w produkcji „Nieuchronny wzrost Arturo Ui” Bertolta Brechta w Narodowym Teatrze São João. W 2005 roku wystąpił w pierwszej portugalskiej produkcji „Projekt Laramie” w reżyserii Diogo Infante, wcielając się w postać Aarona McKinneya, mordercy Matthew Sheparda.

W okresie dojrzewania studiował teatr i film w Portugalii (ukończył Academia Contêmporanea do Espectáculo – Escola de Artes), Brazylii (gdzie był uczniem Fábio Barreto i Augusto Boala w Casa de Artes das Laranjeiras w Rio de Janeiro) oraz we Francji, gdzie ukończył École Internationale de Théâtre Jacques Lecoq w Paryżu, studiując teatr fizyczny i inne główne obszary dramatyczne, takie jak melodramat, pantomima, tragedia, commedia dell'arte, clowning i buffon.

Wśród jego znaczących występów teatralnych we Francji można wymienić „C'était Marie-Antoinette” na Festival de Radio France w 2009 roku, produkcję „Zaczarowanego fletu” w Théâtre du Châtelet oraz „Dydonę i Eneasza” w Opéra National de Montpellier, gdzie grał rolę Czarownicy. W 2011 roku dołączył do trupy Iriny Brook, córki Petera Brooka, w jej produkcji „Petera Pana” w Théâtre de Paris. Jego rola Johna Darlinga została pochwalona przez „Le Figaro”, „France Inter” i „Financial Times” za wykorzystanie komedii, tańca, śpiewu, pantomimy i akrobatyki.

W 2015 roku jego praca „My Cake” została zaprezentowana jednocześnie w sześciu europejskich muzeach w ramach wydarzenia Mons, Europejska Stolica Kultury. Ten film artystyczny został nominowany do różnych nagród w dziedzinie sztuki i muzyki. W 2022 roku został nominowany do Prix Voltaire de la Photographie za cykl autoportretów „Self-Reflections” (stworzony wspólnie z Gaudi Kaiser). Z tej okazji Centre des Monuments Nationaux wystawiło prace Roque’a w Château de Ferney-Voltaire oraz Château de Bussy-Rabutin.

W kwietniu 2017 roku prowadził talk-show „Le Gros Journal” na kanale Canal+, na żywo z pałacu The Peninsula Paris, z segmentem zatytułowanym „Le Coup d'un Soir avec Nuno Roque” (One Night Stand z Nuno Roque). W 2018 roku zadebiutował w pełnometrażowym filmie fabularnym, grając niepiśmiennego 20-latka w filmie „Best Intentions” u boku Agnès Jaoui, a także wystąpił jako gościnny felietonista w programie „Bons Baisers d'Europe” na kanale France 2. ...

Źródło: Artykuł „Nuno Roque” z angielskiej Wikipedii, na licencji CC-BY-SA 3.0.