(William L. White)

(William L. White) - Book znany z pracy przy tego typu projektach: «They Were Expendable» (1945), «Ci których przewidziano na straty» (1945),

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii

William Lindsay White (17 czerwca 1900 – 26 lipca 1973) był amerykańskim dziennikarzem, korespondentem zagranicznym i pisarzem. W 1944 roku przejął po ojcu, Williamie Allenie White'u, funkcję redaktora i wydawcy gazety Emporia Gazette. Do najbardziej znanych książek White'a należą „They Were Expendable” i „Lost Boundaries”. W latach trzydziestych, na początku dekady, pełnił funkcję zastępcy wydawcy gazety. W 1935 roku pracował dla Washington Post, a w 1937 roku dla magazynu Fortune. W 1939 roku został korespondentem wojennym dla Columbia Broadcasting System oraz konsorcjum 40 gazet. National Headliners Club przyznał mu nagrodę za najlepszą europejską audycję roku za jego felieton „The Last Christmas Tree” z Linii Mannerheima w Finlandii w 1940 roku. Relacjonował wydarzenia z Londynu w latach 1940-41 dla North American Newspaper Association i Readers Digest. W 1942 roku został redaktorem terenowym dla Readers Digest.

Jako redaktor i wydawca Emporia Gazette, począwszy od 1944 roku, White stoczył wiele sporów z miastem. Kiedy stary budynek sądu wymagał napraw, miasto postanowiło zbudować nowy. White prowadził kampanię na rzecz naprawy starego sądu, ale przegrał. Później wzbudził gniew lokalnej izby handlowej, sprzeciwiając się ulgom podatkowym dla firm, które przenosiły się do Emporii. Był przeciwnikiem programów rewitalizacji miejskiej, które przynosiły korzyści interesom nieruchomości i kupcom w centrum Emporii, a nie ubogim potrzebującym mieszkań.

White był również korespondentem radiowym CBS News, czasami zastępując Edwarda R. Murrowa. Przez większą część swojej późniejszej kariery William Lindsay White był redaktorem terenowym dla Reader's Digest i opublikował w tym magazynie liczne artykuły.

White był również czynnie zaangażowany w politykę. W latach 1931-32 zasiadał w Izbie Reprezentantów Kansas. White wspierał również kandydaturę Dwighta D. Eisenhowera na prezydenta w 1952 roku i popierał kampanię prezydencką swojego przyjaciela Richarda Nixona. Kiedy Bob Dole po raz pierwszy ubiegał się o mandat senatora Stanów Zjednoczonych, White zorganizował kolację w hotelu Broadview i zaprosił większość liderów Partii Republikańskiej z wschodniego Kansas. Kolacja okazała się kluczowa dla sukcesu pierwszej kampanii Dole'a.

Napisał 14 książek w trakcie swojej kariery, począwszy od 1938 roku od „What People Said”, która badała skandal związany z obligacjami w Kansas. W 1944 roku New York Times opisał trzy z jego najwcześniejszych tytułów jako bestsellery: „They Were Expendable”, „Queens Die Proudly” i „Journey for Margaret”. Wszystkie były oparte na jego doświadczeniach jako korespondenta wojennego. Trzy z jego książek zostały zaadaptowane na pełnometrażowe filmy hollywoodzkie: „They Were Expendable”, „Journey for Margaret” i „Lost Boundaries”. „They Were Expendable” zostało również wybrane przez Book of the Month Club.

Przez pewien czas był kuratorem Harvardu. W 1950 roku został wybrany do zarządu American Civil Liberties Union. W 1951 roku został oficerem grupy utworzonej w celu pomocy rosyjskim uchodźcom, American Committee for Freedom for the Peoples of the U.S.S.R.

Najważniejsze dzieła (William L. White)

Cała filmografia (William L. White)