(Jean-Marie Gustave Le Clézio)

Jean-Marie Gustave Le Clézio (ur. 13 kwietnia 1940), zazwyczaj identyfikowany jako J. M. G. Le Clézio, posiadający obywatelstwo francuskie i maurycianyńskie, jest pisarzem i profesorem. Autor ponad czterdziestu dzieł, został laureatem Prix Renaudot w 1963 roku za powieść „Le Procès-Verbal” oraz Nagrody Nobla w dziedzinie literatury w 2008 roku za całokształt twórczości, jako „autor nowych początków, poetyckiej przygody i zmysłowej ekstazy, badacz ludzkości poza i poniżej panującej cywilizacji”.

Matka Le Clézio urodziła się w Nicei, mieście na Riwierze Francuskiej, natomiast ojciec na wyspie Mauritius (która była wówczas posiadłością brytyjską, choć ojciec etnicznie był Bretończykiem). Przodkowie zarówno ojca, jak i matki pochodzili pierwotnie z Morbihan, na południowym wybrzeżu Bretanii. Przodek ze strony ojca, François Alexis Le Clézio, uciekł z Francji w 1798 roku i osiedlił się z żoną i córką na Mauritiusie, który był wówczas kolonią francuską, lecz wkrótce przeszedł w ręce Brytyjczyków. Kolonistom pozwolono zachować swoje zwyczaje i używać języka francuskiego. Le Clézio nigdy nie mieszkał na Mauritiusie dłużej niż przez kilka miesięcy naraz, ale stwierdził, że uważa się za Francuza i Maurycianina. Posiada podwójne obywatelstwo francuskie i maurycianyńskie (Mauritius uzyskał niepodległość w 1968 roku) i nazywa Mauritius swoją „małą ojczyzną”.

Le Clézio urodził się w Nicei, rodzinnym mieście matki, podczas II wojny światowej, gdy jego ojciec służył w armii brytyjskiej w Nigerii. Wychowywał się w Roquebillière, małej wiosce niedaleko Nicei, aż do 1948 roku, kiedy wraz z matką i bratem wszedł na statek, by dołączyć do ojca w Nigerii. Jego powieść „Onitsha” z 1991 roku jest częściowo autobiograficzna. W eseju z 2004 roku wspominał dzieciństwo w Nigerii i relacje z rodzicami.

Po studiach na Uniwersytecie w Bristolu w Anglii w latach 1958–1959, Le Clézio ukończył studia licencjackie w Institut d'études littéraires w Nicei. W 1964 roku uzyskał tytuł magistra na Uniwersytecie Prowansji, broniąc pracy na temat Henriego Michaux i doświadczenia mistycznego.

Po kilku latach spędzonych w Londynie i Bristolu, Le Clézio przeniósł się do Stanów Zjednoczonych, aby pracować jako nauczyciel. W 1967 roku służył jako pracownik pomocniczy w Tajlandii w ramach służby narodowej, lecz został szybko wydalony z kraju za protesty przeciwko prostytucji dzieci i wysłany do Meksyku, aby dokończyć służbę. Od 1970 do 1974 roku mieszkał z plemieniem Embera-Wounaan w Panamie. Od 1975 roku jest żonaty z Marokanką Jémia Jean i ma trzy córki (jedna pochodzi z pierwszego małżeństwa z Rosalie Piquemal). Od lat 90. dzielą oni swoje miejsce zamieszkania między Albuquerque, Mauritius i Niceję.

W 1983 roku Le Clézio napisał na Uniwersytecie w Perpignan rozprawę doktorską z historii kolonialnego Meksyku, dotyczącą podboju ludu Purépecha, zamieszkującego dzisiejszy stan Michoacán. Praca była publikowana w odcinkach w francuskim czasopiśmie, a w 1985 roku wydana w języku hiszpańskim.

Le Clézio wykładał na wielu uniwersytetach na całym świecie. Jako częsty gość w Korei Południowej, w roku akademickim 2007 nauczał języka i literatury francuskiej na Ewha Womans University w Seulu. W listopadzie 2013 roku Le Clézio został profesorem na Uniwersytecie w Nankinie w Chinach. ...