(Aldo Ciccolini)

Aldo Ciccolini (15 sierpnia 1925 – 1 lutego 2015) był włoskim pianistą, który w 1971 roku uzyskał francuskie obywatelstwo.

Aldo Ciccolini urodził się w Neapolu. Jego ojciec, noszący tytuł markiza Maceraty, pracował jako typograf. Pierwszych lekcji Aldo pobierał u Marii Vigliarolo d'Ovidio, a w 1934 roku, w wieku 9 lat, za specjalną zgodą dyrektora Francesco Cilei, dostał się do Konserwatorium Neapolitańskiego. Studiował tam grę na pianinie pod kierunkiem Paolo Denzy, ucznia Ferruccio Busoniego, oraz harmonię i kontrapunkt u Achille Longo.

Karierę koncertową rozpoczął w wieku 16 lat, występując w Teatro San Carlo. Jednak do 1946 roku był zmuszony grać w barach, aby utrzymać rodzinę. W 1949 roku, ex aequo z Ventsislav Yankovem, zwyciężył w Konkursie Marguerite Long - Jacques Thibaud w Paryżu (wśród pozostałych laureatów byli Paul Badura-Skoda i Pierre Barbizet). W 1971 roku został obywatelem Francji, a w latach 1970–88 wykładał w Konserwatorium Paryskim, gdzie jego uczniami byli m.in. Akiko Ebi, Jean-Yves Thibaudet, Artur Pizarro, Géry Moutier, Nicholas Angelich, André Sayasov i Jean-Luc Kandyoti. Innymi jego uczniami byli Fabio Mengozzi, Francesco Libetta, Antonio Pompa-Baldi, Domenico Piccichè, Ivan Donchev i Jean-Marc Savelli.

Ciccolini był cenionym interpretatorem i propagatorem muzyki fortepianowej francuskich kompozytorów: Camille'a Saint-Saënsa, Maurice'a Ravela, Claude'a Debussy'ego, Charles-Valentina Alkana i Erika Satie, a także twórców mniej znanych, takich jak Déodat de Séverac, Jules Massenet i Alexis de Castillon.

Ciccolini znany był również z wykonań utworów hiszpańskich kompozytorów: Isaaca Albéniza, Enrique Granadosa i Manuela de Falli, a także z interpretacji dzieł Franza Liszta. Sopranistka Dame Elisabeth Schwarzkopf powiedziała o nim: „Rzadko spotkałam wspanialszego partnera i bardziej uroczygo towarzysza”.

9 grudnia 1999 roku, recitalem w Théâtre des Champs-Élysées w Paryżu, uczcił 50-lecie swojej kariery we Francji.

W 2008 roku został mianowany komandorem francuskiego Narodowego Orderu Zasługi.

Aldo Ciccolini zmarł 1 lutego 2015 roku w swojej paryskiej rezydencji w wieku 89 lat.

Ciccolini nagrał ponad sto albumów dla EMI-Pathé Marconi i innych wytwórni, w tym pełne cykle sonat Mozarta i Beethovena, kompletne utwory fortepianowe solowe Debussy'ego oraz dwa oddzielne cykle pełnych dzieł fortepianowych Satie.

W 2002 roku Ciccolini otrzymał nagrodę Diapason d'Or za nagrania pełnych utworów fortepianowych solowych Janáčka dla Abeille Music oraz Schumanna dla Cascavelles. Jego pełny cykl sonat Beethovena został ponownie wydany przez wytwórnię Cascavelle w 2006 roku. Nagrał również nietypowy repertuar, taki jak fragmenty „Grzechów starości” Rossiniego oraz pełną muzykę fortepianową Masseneta.