Christine Bravo (Christine Bravo)

Christine Bravo (Christine Bravo) - znana z pracy przy takich projektach: «Les Guignols, les 10 premières années» (1999), «Les Guignols, les 10 premières années» (1999), «Les Guignols, les 10 premières années» (1999),

Christine Bravo (ur. 13 maja 1956 r.) jest francuską prezenterką telewizyjną, dziennikarką, felietonistką i autorką.

Christine Bravo urodziła się w Paryżu; jej ojciec, Antonio Bravo, był hiszpańskim murarzem z Toledo. W wieku 18 lat opuściła dom rodzinny, by zamieszkać w Paryżu. Rok wcześniej poznała Jean-Paula Sartre'a podczas tworzenia gazety Libération, z którą filozof współpracował. Po ukończeniu studiów historycznych na Uniwersytecie Diderot w Paryżu zdała egzamin do szkoły normalnej i w latach 1979–1982 pracowała jako nauczycielka. W 1980 roku przez rok mieszkała w Tijuana w Meksyku. Po powrocie do Francji opublikowała w wydawnictwie Flammarion swoją pierwszą powieść autobiograficzną pt. Avenida B.

W 1983 roku wzięła udział w konkursie zorganizowanym przez Le Matin de Paris. Zadaniem uczestników było napisanie listu z wakacji. List Christine Bravo zdobył pierwszą nagrodę i został opublikowany w dzienniku. Jean-Dominique Bauby, redaktor naczelny działu kultury, zatrudnił ją jako dziennikarkę, a ona pozostała w redakcji aż do zamknięcia gazety.

Później Christine Bravo została felietonistką magazynu Elle, a także współpracowała z Le Journal du dimanche, L'Événement du jeudi, France Soir, Paris Match oraz Cosmopolitan. W 1988 roku rozpoczęła karierę w telewizji, współpracując z Frédéricem Mitterrandem w jego programie Permission de minuit. Christophe Dechavanne zdecydował się powierzyć jej prowadzenie notatek w swoim programie Ciel, mon mardi!, jednak opuściła ona tę produkcję. Bernard Rapp zaproponował jej natomiast prowadzenie sekcji Bonheur w programie L'Assiette anglaise.

24 stycznia 1990 roku zaczęła prowadzić w kanale FR3 swój pierwszy program Mille Bravo, poświęcony kulturze i sztuce nowoczesnej, emitowany w piątki w późnych godzinach wieczornych. Od kwietnia 1991 roku program był nadawany w pierwszą niedzielę każdego miesiąca. W czerwcu 1991 roku Christine Bravo opuściła FR3 i przeszła do Antenne 2, gdzie prowadziła program Merci et encore bravo, emitowany w czwartki w późnych godzinach wieczornych.

Od września 1992 do czerwca 1994 roku prowadziła program Frou-Frou. Następnie w 1994 roku prezentowała Chérie, j'ai un truc à te dire, a w 1995 roku J'ai un problème. W tym samym roku wycofała się z mediów audiowizualnych i po wystąpieniu w reklamie proszku do prania udała się na rok przerwy (urlop sabatowy).

W 1998 roku wznowiła karierę programem Union libre na kanale France 2, emitowanym co dwa tygodnie. W 2002 roku dostosowała program do realiów francuskich regionów w ramach serii Douce France, emitowanej w każdą sobotę. Po roku program przestał być nadawany.

Christine Bravo ma dwoje dzieci: Mathieu (ur. 1978) i Clarę (ur. 1992).

Najważniejsze dzieła Christine Bravo (Christine Bravo)

Cała filmografia Christine Bravo (Christine Bravo)