(Christine Bravo)

(Christine Bravo) - znana z pracy przy takich projektach: «Les Guignols, les 10 premières années» (1999), «Les Guignols, les 10 premières années» (1999),

Christine Bravo (ur. 13 maja 1956 r.) jest francuską prezenterką telewizyjną, dziennikarką, felietonistką i autorką.

Christine Bravo urodziła się w Paryżu; jej ojciec, Antonio Bravo, był hiszpańskim murarzem z Toledo. W wieku 18 lat opuściła dom rodzinny, by zamieszkać w Paryżu. Rok wcześniej poznała Jean-Paula Sartre'a podczas tworzenia gazety Libération, z którą filozof współpracował. Po ukończeniu studiów historycznych na Uniwersytecie Diderot w Paryżu zdała egzamin do szkoły normalnej i w latach 1979–1982 pracowała jako nauczycielka. W 1980 roku przez rok mieszkała w Tijuana w Meksyku. Po powrocie do Francji opublikowała w wydawnictwie Flammarion swoją pierwszą powieść autobiograficzną pt. Avenida B.

W 1983 roku wzięła udział w konkursie zorganizowanym przez Le Matin de Paris. Zadaniem uczestników było napisanie listu z wakacji. List Christine Bravo zdobył pierwszą nagrodę i został opublikowany w dzienniku. Jean-Dominique Bauby, redaktor naczelny działu kultury, zatrudnił ją jako dziennikarkę, a ona pozostała w redakcji aż do zamknięcia gazety.

Później Christine Bravo została felietonistką magazynu Elle, a także współpracowała z Le Journal du dimanche, L'Événement du jeudi, France Soir, Paris Match oraz Cosmopolitan. W 1988 roku rozpoczęła karierę w telewizji, współpracując z Frédéricem Mitterrandem w jego programie Permission de minuit. Christophe Dechavanne zdecydował się powierzyć jej prowadzenie notatek w swoim programie Ciel, mon mardi!, jednak opuściła ona tę produkcję. Bernard Rapp zaproponował jej natomiast prowadzenie sekcji Bonheur w programie L'Assiette anglaise.

24 stycznia 1990 roku zaczęła prowadzić w kanale FR3 swój pierwszy program Mille Bravo, poświęcony kulturze i sztuce nowoczesnej, emitowany w piątki w późnych godzinach wieczornych. Od kwietnia 1991 roku program był nadawany w pierwszą niedzielę każdego miesiąca. W czerwcu 1991 roku Christine Bravo opuściła FR3 i przeszła do Antenne 2, gdzie prowadziła program Merci et encore bravo, emitowany w czwartki w późnych godzinach wieczornych.

Od września 1992 do czerwca 1994 roku prowadziła program Frou-Frou. Następnie w 1994 roku prezentowała Chérie, j'ai un truc à te dire, a w 1995 roku J'ai un problème. W tym samym roku wycofała się z mediów audiowizualnych i po wystąpieniu w reklamie proszku do prania udała się na rok przerwy (urlop sabatowy).

W 1998 roku wznowiła karierę programem Union libre na kanale France 2, emitowanym co dwa tygodnie. W 2002 roku dostosowała program do realiów francuskich regionów w ramach serii Douce France, emitowanej w każdą sobotę. Po roku program przestał być nadawany.

Christine Bravo ma dwoje dzieci: Mathieu (ur. 1978) i Clarę (ur. 1992).

Najważniejsze dzieła (Christine Bravo)

Cała filmografia (Christine Bravo)