(Michel Tabachnik)

Michel Tabachnik (ur. 10 listopada 1942) jest szwajcarskim dyrygentem i kompozytorem o międzynarodowej karierze. Jako propagator muzyki współczesnej wprowadził na sceny kilkanaście dzieł między innymi Iannisa Xenakisa. Jest również autorem esejów o muzyce oraz powieści.

Tabachnik interesował się ezoteryką i duchowością; od lat 70. był członkiem Fundacji Złotej Drogi oraz następującej po niej grupy – Zakonu Świątyni Słońca (OTS), kierowanego przez Josepha Di Mambro. W 1994 roku członkowie Świątyni Słońca dokonali masowego samobójstwa, a po kolejnym masowym samobójstwie w roku następnym, Tabachnik był dwukrotnie badany i sądzony pod kątem odpowiedzialności za śmierć członków OTS. W obu procesach został uniewinniony ze wszystkich zarzutów i powrócił do dyrygentury.

Tabachnik urodził się 10 listopada 1942 roku w Genewie w Szwajcarii. Jego ojciec był puzonistą. W 1976 roku francuski minister kultury Michel Guy powierzył mu kierownictwo artystyczne nad dwiema nowymi orkiestrami. Uzyskał dyplom z teorii muzyki.

Jako młody dyrygent był protegowanym Igora Markevitcha, Herberta von Karajana i Pierre'a Bouleza; przez cztery lata pełnił funkcję asystenta tego ostatniego, głównie w BBC Symphony Orchestra w Londynie. Dzięki temu mocno zaangażował się w dyrygenturę i poprowadził wiele światowych premier, w szczególności utworów Iannisa Xenakisa.

W czerwcu 1977 roku, kierowany zainteresowaniem ezoteryką, Tabachnik poznał Josepha Di Mambro, jednego z dwóch przyszłych liderów Zakonu Świątyni Słońca – grupy znanej z masowych samobójstw i morderstw w latach 90. On i jego żona, Christiane Meylan, zostali wprowadzeni do grupy prekursorowej, La Pyramide, przez Nicole Koymans; Tabachnik dołączył do niej w roku następnym. Z Meylan miał dwoje dzieci. W 1981 roku został prezesem stworzonej przez Di Mambro Fundacji Złotej Drogi.

W ramach OTS Tabachnik napisał Archées – teksty ezoteryczne, które krążyły wewnątrz organizacji. W 1981 roku zamienił się żonami z Christianem Pechotem, również członkiem OTS; Pechot ożenił się z Meylan, a Tabachnik z żoną Pechota, Sabine Reuter, która była uczennicą Di Mambro. W 1984 roku on i Sabine przenieśli się do Toronto, gdzie Tabachnik znalazł pracę jako dyrygent, co Di Mambro wykorzystał jako powód do przeniesienia grupy do Kanady. Wewnątrz organizacji jego syn David był uważany za jedno z „dzieci kosmicznych”, które miały stworzyć elitarną populację po końcu świata.

Był dyrektorem artystycznym l'Orchestre des Jeunes du Québec (1985–1989), a przez dwanaście lat l'Orchestre des jeunes de la Méditerranée, którą założył w 1984 roku. Pełnił funkcję głównego dyrygenta Gulbenkian Orchestra w Lizbonie, Orchestre national de Lorraine, Ensemble InterContemporain w Paryżu oraz Northern Netherlands Orchestra (Groningen).

W 1994 roku w Świątyni Słońca doszło do masowych samobójstw i morderstw, w których zginęło 53 osób. Wśród ofiar były Meylan i Pechot oraz syn Pechota i Meylan. Przed masowym samobójstwem Tabachnik ogłosił koniec OTS. Po pierwszych zgonach w dużej mierze uniknął negatywnej uwagi opinii publicznej, jednak po drugim masowym samobójstwie w grudniu 1995 roku jego nazwisko pojawiło się w nagłówkach gazet. Jego ówczesna linia obrony, głosząca, że miał niewielki związek z OTS, okazała się przeciwskuteczna, gdy pojawiły się kolejne dowody wykazujące, że nie była ona prawdziwa. ...