(Yves Courrière)

Yves Courrière, właściwie Gérard Bon (12 października 1935 – 8 maja 2012), był francuskim pisarzem, biografem i dziennikarzem.

Jako dziecko Courrière czytał Alberta Londresa oraz Oscara Wilde'a i zapalile się do opowieści przygodowych. W 1957 roku, jako dziennikarz, dołączył do redakcji Radio-Luxembourg i uczestniczył w programie Armanda Jammota „10 Millions d'auditeurs”, pierwszym powojennym magazynie radiowym.

W 1958 roku został wysłany jako reporter, aby śledzić podróże generała de Gaulle'a do Afryki, a następnie odwiedzał kraje dotknięte konfliktami zbrojnymi, wojnami domowymi lub rewolucjami, w szczególności Indie, Bliski Wschód i Algierię. Relacjonował wojnę algierską, a w 1966 roku otrzymał Nagrodę Alberta Londresa za swoje artykuły na temat Ameryki Łacińskiej.

Z tych doświadczeń Courrière stworzył monumentalne dzieło, do którego do dziś się odwołują – kamień milowy ze względu na bliskość czasową względem zakończenia konfliktu oraz jakość pozyskanych źródeł. Po wydaniu „La Guerre d'Algérie” (Wojna w Algierii) książka została wyróżniona nagrodą Akademii Francuskiej i sprzedała się w nakładzie przekraczającym milion egzemplarzy.

Courrière relacjonował proces Eichmanna w 1961 roku oraz inauguracyjny rejs statku France w 1962 roku, ugruntowując swoją pozycję jako jedno z czołowych nazwisk w dziennikarstwie. W 1967 roku poprowadził pierwszą edycję programu „Les Dossiers de l'écran” na drugim kanale ORTF – programu, który przez 24 lata nadawania gościł wielu innych prezenterów. Od 1968 roku postanowił zakończyć działalność reporterską, aby poświęcić się karierze pisarza. Publikował przede wszystkim powieści i biografie emblematycznych postaci pierwszej połowy XX wieku, takich jak Joseph Kessel, Jacques Prévert, Roger Vailland czy Pierre Lazareff.

We wrześniu 1971 roku stworzył tygodnik „Historia Magazine - La Guerre d'Algérie”, którym kierował; magazyn był wydawany przez Éditions Tallandier, a ostatni numer ukazał się w styczniu 1974 roku.

W 1972 roku wraz z reżyserem Philippe'em Monnierem zrealizował pierwszy dokument poświęcony wojnie w Algierii. Film ten jest uznawany za punkt odniesienia w temacie tego konfliktu.

Courrière poznał Rogera Vaillanda w grudniu 1957 roku, w dniu, w którym ten otrzymał Nagrodę Goncourt za powieść „Prawo”. Roger Vailland znajdował się wówczas pod wpływem zerwania z „swoim komunistycznym sezonem”, po którym czuł się „jak martwy”, jak pisał w swoich „Écrits intimes”. Aby wyciągnąć go z popadającej w depresję apatii, żona Elisabeth zabrała go do swojego kraju, Włoch, do Apulii – tego surowego regionu z zastygłymi relacjami społecznymi, które tak dobrze opisał w swojej powieści.

Widywali się sporadycznie, zbyt pochłonięci pracą jako wielcy reporterzy. Wiosną 1961 roku spotkali się w Jerozolimie, aby relacjonować proces Eichmanna. Tam Vailland przedstawił go swojemu przyjacielowi Josephowi Kesselowi, którego znał przed wojną z „Paris-Soir”. Kessel stał się dla Courrière'a wzorem człowieka, o którym napisał bardzo szczegółową biografię, podobną do tej poświęconej Rogerowi Vaillandowi w 1991 roku.

Źródło: Artykuł „Yves Courrière” z angielskiej Wikipedii, na licencji CC-BY-SA 3.0.