(Carlo Ginzburg)

Carlo Ginzburg (ur. 15 kwietnia 1939) jest włoskim historykiem i zwolennikiem mikrohistorii. Najbardziej znany jest z dzieła *Il formaggio e i vermi* (1976, polski tytuł: *Ser i robaki*), w którym analizował przekonania włoskiego heretyka, Menocchio z Montereale Valcellina.

W 1966 roku opublikował *The Night Battles* (Nocne bitwy), badanie wizyjnej tradycji ludowej benandanti, występującej w XVI i XVII wieku we Fryulii w północno-wschodnich Włoszech. Do analizy tradycji wizyjnych w Europie wczesnonowożytnej powrócił w swojej książce z 1989 roku *Ecstasies: Deciphering the Witches' Sabbath* (Ekstazy: Odczytywanie sabatu czarownic).

Syn Natalii Ginzburg, powieściarki, oraz Leone Ginzburga, filologa, historyka i krytyka literackiego, Carlo Ginzburg urodził się w 1939 roku w Turynie we Włoszech. Jego zainteresowanie historią zostało ukształtowane przez prace historyków Delio Cantimoriego i Marca Blocha. W 1961 roku uzyskał stopień doktora na Uniwersytecie w Pizie. Następnie zajmował stanowiska dydaktyczne na Uniwersytecie Bolońskim, Uniwersytecie Kalifornijskim w Los Angeles (1988–2006) oraz w Scuola Normale Superiore w Pizie. Jego obszary zainteresowań obejmują okres od włoskiego renesansu po historię Europy wczesnonowożytnej, z wkładem w historię sztuki, studia literackie oraz teorię historiografii.

W 1979 roku Ginzburg formalnie poprosił ówczesnego papieża Jana Pawła II o otwarcie Archiwum Inkwizycji. Choć bezpośrednia odpowiedź Watykanu nie została jeszcze ujawniona, do 1991 roku dostęp przyznano ograniczonej grupie uczonych. W styczniu 1998 roku archiwa zostały formalnie otwarte dla „wykwalifikowanych badaczy”. Kardynał Ratzinger (późniejszy papież Benedykt XVI) uznał, że Ginzburg i jego list z 1979 roku odegrali kluczową rolę w decyzji Watykanu o otwarciu tych archiwów. Ginzburg miał wątpliwości co do wykorzystywania statystyk do formułowania sądów o tamtym okresie. „W wielu przypadkach nie dysponujemy dowodami, dowody zostały utracone” – stwierdził Ginzburg.

W styczniu 2002 roku, wraz z Paulem Ginsborgiem, Marcello Floresem, Sergio Luzzatto, Claudio Pavone, Enzo Traverso i innymi, Ginzburg wezwał do odrzucenia projektu ustawy przedstawionego przez ministra sprawiedliwości Clemente Mastellę, który zakładał kryminalizację negowania Holokaustu. Argumentowali, że włoskie ustawodawstwo jest wystarczające, by radzić sobie z takimi czynami. Ostatecznie poprawiony projekt ustawy ograniczył się do zaostrzenia kar za mowę nienawiści.

W 2010 roku został uhonorowany Nagrodą Balzana, a w 2013 roku wybrano go na międzynarodowego członka American Philosophical Society. ...