(Simon Leys)

Pierre Ryckmans (28 września 1935 – 11 sierpnia 2014), znany szerzej pod pseudonimem Simon Leys, był belgijsko-australijskim pisarzem, eseistą i krytykiem literackim, tłumaczem, historykiem sztuki, sinologiem oraz profesorem uniwersyteckim, który od 1970 roku mieszkał w Australii. W swojej twórczości skupiał się przede wszystkim na polityce i tradycyjnej kulturze Chin, kaligrafii, literaturze francuskiej i angielskiej, komercjalizacji uniwersytetów oraz beletrystyce marynistycznej. Dzięki publikacji trylogii „Les Habits neufs du président Mao” (1971), „Ombres chinoises” (1974) i „Images brisées” (1976), był jednym z pierwszych intelektualistów, którzy potępili rewolucję kulturalną w Chinach oraz idolatrię Mao na Zachodzie.

Pierre Ryckmans urodził się w Uccle, zamożnej dzielnicy Brukseli, w wpływowej belgijskiej rodzinie mieszkającej w domu przy Avenue des Aubépines. Był synem wydawcy, wnukiem Alfonse'a Ryckmansa, radnego Antwerpii i wiceprezesa Senatu, siostrzeńcem Pierre'a Ryckmansa, gubernatora generalnego Belgijskiego Konga, oraz Gonzague'a Ryckmansa, profesora Université catholique de Louvain i uznanego eksperta w dziedzinie epigrafiki arabskiej.

Uczęszczał do podstawowej szkoły Servites de Marie w pobliżu domu, a następnie studiował humanistykę ze specjalnością greka i łaciny w diecezjalnej szkole kardynała Merciera w Braine-l'Alleud. Tam jeden z jego nauczycieli, abbé Voussure, „ostatecznie utrwalił w nim niezłomną wiarę chrześcijańską”.

Od 1953 roku studiował prawo i historię sztuki na Université catholique de Louvain.

W 1955 roku jego ojciec zmarł przedwcześnie. W maju tego samego roku Ryckmans został członkiem dziesięcioosobowej delegacji młodych Belgów zaproszonych na miesięczny pobyt w Chinach. Podczas tej wizyty uczestniczył w rozmowie z Zhou Enlaiem, premierem Chińskiej Republiki Ludowej. W rezultacie zaczął sympatyzować z reżimem maoistowskim: „Z ufnością przeniosłem na reżim maoistowski tę samą sympatię, którą żywiłem do wszystkiego, co chińskie”. Wrócił z podróży z przekonaniem, że „niepodobna byłoby żyć w tym świecie, w naszych czasach, bez dobrej znajomości języka chińskiego i bezpośredniego dostępu do chińskiej kultury”.

Po powrocie do Belgii ukończył studia z historii sztuki i zaczął uczyć się kaligrafii.

Latem 1958 roku udał się do Étel, portu w francuskiej Bretanii, aby wejść na pokład jednego z ostatnich pozostałych statków tuńczycowych. Opis tej wyprawy rybackiej został opublikowany dopiero 45 lat później pod tytułem „Prosper”.

Po otrzymaniu niewielkiego stypendium od rządu Chiang Kai-sheka zapisał się na wydziale Sztuk Pięknych Narodowego Uniwersytetu Tajwanu. Studiował tam pod kierunkiem Pu Hsin-yu, kuzyna Pu Yi, ostatniego cesarza, i prowadził badania do swojej przyszłej rozprawy doktorskiej na temat Shitao, chińskiego malarza z czasów imperium Qing. ...