(Fikrat Amirov)

(Fikrat Amirov) - Dyrygent, Muzyka, Opera znany z pracy przy tego typu projektach: «If Not This, Then That» (1958), «O Olmasın, Bu Olsun» (1958), «O Olmasın, Bu Olsun» (1958), «Sevil» (1970), «Sevil» (1970),

Fikret Mashadi Jamil oghlu Amirov (azer. Fikrət Məşədi Cəmil oğlu Əmirov; 22 listopada 1922, Ganja – 20 lutego 1984, Baku) był wybitnym radzieckim i azerskim kompozytorem.

Pochodzący z Szuszy Fikret Amirov urodził się 22 listopada 1922 roku w Gandży w rodzinie Mashadiego Jamila Amirova i pani Durdane. Fikret był drugim dzieckiem w rodzinie. Od dzieciństwa słuchał twórczości swojego ojca, który był śpiewakiem, a w szczególności jego muzyki. Na jego kształtowaniu się jako kompozytora wpłynęli artyści żyjący w tamtym czasie. Amirov odnotował w swoich wspomnieniach: „Azerbejdżański tar uczynił mnie kompozytorem”. Dodał również: „Okiem azerskich instrumentów muzycznych jest tar. Tar to nie tylko instrument ze względu na swoją harmonię, barwę, diapaszon i siłę; on jakby zastępuje całą orkiestrę”.

Po śmierci ojca w 1928 roku sześcioletni Fikret musiał przejąć odpowiedzialność za dom. Mimo trudności starał się kontynuować muzyczną drogę ojca. Szkolił się z pomocą starszej siostry, Yaxshi. Fikret akompaniował siostrze na tarze podczas wykonywania przez nią pieśni, dzięki czemu oboje zdobyli uznanie w swojej szkole. W dzieciństwie i wczesnej młodości Fikret zaczął komponować utwory na fortepian. Po ukończeniu Kolegium Muzycznego w Gandży Amirov dostał się do Azerbejdżańskiego Konserwatorium Państwowego (obecnie Akademii Muzycznej w Baku), gdzie był uczniem Borisa Zeidmana i Uzeyira Hajibeyova.

W 1941 roku, kiedy nazistowskie Niemcy zaatakowały ZSRR, dziewiętnastoletni Amirov został powołany do armii radzieckiej. Został ranny pod Woroneżem, hospitalizowany, a następnie zwolniony ze służby wojskowej, po czym wrócił do Baku, aby kontynuować studia w Azerbejdżańskim Konserwatorium Państwowym.

Muzyka Amirova pozostawała pod silnym wpływem azerskich melodii ludowych. Stworzył nowy gatunek zwany symfonicznym mugamem. Symfoniczne mugamy Amirova opierały się na klasycznych utworach ludowych i były wykonywane przez wiele słynnych orkiestr symfonicznych na całym świecie, m.in. przez Houston Symphony Orchestra pod batutą Leopolda Stokowskiego. Ponieważ kompozytor prowadził wnikliwe badania przed rozpoczęciem pracy nad swoimi utworami, w jego kompozycjach można dostrzec silne elementy folklorystyczne. Przykładowo, przed napisaniem baletu „Baśnie tysiąca i jednej nocy” odwiedził kilka krajów arabskich – Irak, Jemen i Egipt – skąd przywiózł taśmy i nagrania.

Amirov był płodnym kompozytorem. Do jego najsłynniejszych dzieł należą utwory symfoniczne, takie jak „Shur” (1946), „Kurd Ovshari” (1949), „Azerbaijan Capriccio” (1961), „Gulustan Bayati-Shiraz” (1968), „Legenda o Nasimim” (1977), „Ku pamięci bohaterów Wielkiej Wojny Ojczyźnianej” (1944) oraz „Podwójny koncert dla skrzypiec, fortepianu i orkiestry” (1948).

Wśród jego baletów znajdują się „Nizami” (1947) oraz „Baśnie tysiąca i jednej nocy”, których premiera odbyła się w 1979 roku. W 1953 roku Amirov napisał operę „Sevil”. Stworzył również szereg utworów na fortepian, w tym „Balladę”, „Pieśń Aszuga”, „Nokturn”, „Humoreskę”, „Taniec liryczny”, „Walca”, „Kołysankę” i „Toccata”. Napisał także liczne ścieżki dźwiękowe do filmów.

Michelle Kwan, mistrzyni świata w łyżwiarstwie z USA, wykorzystała symfoniczny utwór Fikreta Amirova „Gulustan Bayati-Shiraz” w swoim programie „Tadź Mahal” w 1996 roku.

Najważniejsze dzieła (Fikrat Amirov)

Cała filmografia (Fikrat Amirov)