Ken Dodd (Ken Dodd)

Sir Kenneth Arthur Dodd urodził się 8 listopada 1927 roku w dawnym gospodarstwie rolnym w Knotty Ash, przedmieściach Liverpoolu, jako syn Arthura Dodda i Sarah (z domu Gray), którzy tam mieszkali. Miał starszego brata, Williama, i młodszą siostrę, June. Uczęszczał do szkoły w Knotty Ash i śpiewał w lokalnym chórze kościoła św. Jana w tej samej dzielnicy. Przez całe życie mieszkał w Knotty Ash i zmarł w domu, w którym przyszedł na świat, a w swoim programie często odwoływał się do tej okolicy, wspominając m.in. mityczne „kopalnie kanapek z dżemem” i „plantacje kaszanki”.

Następnie uczęszczał do Holt High School, szkoły średniej w Childwall w Liverpoolu, ale opuścił ją w wieku 14 lat, aby pracować u ojca, handlarza węglem. W tym czasie zainteresował się show-biznesem po tym, jak zobaczył w komiksie reklamę: „Oszukaj nauczycieli, zadziw przyjaciół – wyślij 6 pensów w znaczkach i zostań brzuchomówcą!”, i zamówił książkę. Niedługo potem ojciec kupił mu lalkę do brzuchomówstwa, którą Ken nazwał Charlie Brown. Zaczął występować w lokalnym sierocińcu, a później na różnych lokalnych uroczystościach. Jego charakterystyczne wysunięte zęby były wynikiem wypadku rowerowego, do którego doszło, gdy grupa kolegów ze szkoły rzuciła mu wyzwanie, by przejechał na rowerze z zamkniętymi oczami. W wieku 18 lat zaczął pracować jako akwizytor, wykorzystując furgonetkę służbową do dojazdów do klubów komediowych wieczorami.

Przełom w jego karierze nastąpił w wieku 26 lat, kiedy we wrześniu 1954 roku zadebiutował zawodowo w show-biznesie w Nottingham Empire jako Profesor Yaffle Chucklebutty, tenor operowy i wiązacz kiełbasek. Później wspominał: „Cóż, przynajmniej nie wygwizdali mnie ze sceny”. Kontynuował występy w teatrach variety w całej Wielkiej Brytanii, a w 1955 roku pojawił się w Blackpool, gdzie w roku następnym wystąpił w rewii „Let's Have Fun”. Jego występ na Central Pier był częścią programu komediowego z Jimmym Jamesem i Company. W tym samym programie wystąpili również Jimmy Clitheroe i Roy Castle. Dodd po raz pierwszy otrzymał główną rolę w programie w Blackpool w 1958 roku.

Dodda opisywano jako „ostatniego wielkiego artystę music hallu”. Jego styl stand-upu był dynamiczny i opierał się na szybkim tempie wypowiadanych żartów typu one-liner. Twierdził, że jego inspiracjami komediowymi byli inni komicy z Liverpoolu, tacy jak Arthur Askey, Robb Wilton, Tommy Handley oraz Max Miller, znany jako „bezczelny chłopak” z Brighton. Przeplatał komedię okazjonalnymi piosenkami, zarówno poważnymi, jak i żartobliwymi, śpiewającymi niepasującym do wizerunku szlachetnym barytonem lekkim, a także swoim pierwotnym konikiem – brzuchomówstwem. Częścią jego występu scenicznego byli Diddy Men („diddy” to lokalny slang oznaczający „mały”). Początkowo byli oni niewidzialnym żartem, owocem wyobraźni Dodda, lecz później pojawili się na scenie, zazwyczaj grani przez dzieci.

Dodd pracował głównie jako komik solowy, występując w licznych autorskich programach telewizyjnych i radiowych, a także kilkakrotnie pojawił się w programie BBC TV przywracającym tradycję music hallu, „The Good Old Days”. Choć sprawiało mu przyjemność rozśmieszanie ludzi, był również poważnym studentem komedii i historii, interesując się analizą humoru Zygmunta Freuda i Henri Bergsona. Okazyjnie występował w rolach dramatycznych, m.in. jako Malwolio w „Dwunastym wieczorze” Williama Szekspira na scenie w Liverpoolu w 1971 roku oraz w epizodycznej roli „Poborcy opłat” w odcinku serialu „Doctor Who” pt. „Delta and the Bannermen” z 1987 roku.