(Inna Modja)

Inna Bocoum, znana również jako Inna Modja (ur. 19 maja 1984 r.), jest malijsko-francuską piosenkarką i modelką. „Modja” w języku fulfulde oznacza „zła, niedobra”.

Urodzona 19 maja 1984 roku w Bamako w Mali, w rodzinie Fulbe, jako szóste z siedmiorga dzieci, Inna Bocoum zawdzięcza swój pseudonim artystyczny matce, która nadała jej przydomek Inna Modja, co w języku fulfulde oznacza „Inna jest zła” lub „Inna nie jest dobra”. Gdy miała sześć lat, rodzice zapisali ją do chóru. W domu ojciec zachęcał ją do rozwoju, puszczając jej płyty swoich ulubionych artystów (takich jak Ray Charles, Ella Fitzgerald, Otis Redding, Sarah Vaughan). Wpływ miało na nią również starsze rodzeństwo, które przechodziło przez okresy fascynacji thrash punkiem, rapem lat 80. i 90. oraz heavy metalem, obok bluesa, soulu i disco. Jako nastolatka wciąż balansowała między hard rockiem a piosenkami miłosnymi. Regularnie odwiedzała swojego sąsiada, Salifa Keitę, który zaprosił ją do zespołu Rail Band of Bamako – grupy swingujących starszych panów (bossa nova i jazz), w której on sam debiutował.

Wypowiada się przeciwko okaleczaniu żeńskich organów płciowych, ponieważ ona sama i cztery jej siostry zostały poddane obrzezaniu bez zgody rodziców – o tym wydarzeniu zaśpiewała w jednej ze swoich piosenek. Później przeszła operację rekonstrukcyjną. Głośno sprzeciwia się również przemocy wobec kobiet, co przedstawiła w teledysku do utworu „La Valse de Marylore”.

Dzięki tym doświadczeniom Inna Modja nauczyła się adaptować do różnych rytmów, takich jak swing czy disco. Ostatecznie zdecydowała się na brzmienia popowe i soulowe. Po występie w specjalnym programie telewizyjnym z okazji Fête de la Musique wyprodukowanym przez France 2, gdzie zaśpiewała duet z Jasonem Mrazem w utworze „Lucky”, Inna Modja była supportem Sliimya podczas kilku jego koncertów. Wydała swój pierwszy singiel „Mister H”, który znalazł się na jej debiutanckim albumie „Everyday is a New World”, wydanym w październiku 2009 roku. Promowała go występami w kilku programach telewizyjnych, w tym w „Vivement Dimanche” i „Taratata”.

Powróciła w czerwcu 2011 roku z nowym singlem „French Cancan (Monsieur Sainte Nitouche)”. Szybko stał się on jednym z największych letnich hitów 2011 roku we Francji i zajął 4. miejsce na francuskiej liście singli SNEP. Sukces ten kontynuowała utworem „La Fille du Lido”, drugim singlem z jej drugiego albumu „Love Revolution”, który ukazał się 7 listopada. Wzięła udział w corocznym Telethonie, z którego dochód wspiera Francuskie Stowarzyszenie Przeciw Miopatiom. Teledysk do trzeciego singla, „I Am Smiling” (luty 2012), został w całości stworzony z filmów przesłanych przez jej fanów.

Nagrała cover utworu „Souris Puisque C'est Grave” na album coverowy Alaina Chamforta pt. „Elles & Lui” (2012) oraz użyczyła swojego głosu w charytatywnym singlu „Je Reprends Ma Route” na rzecz stowarzyszenia „Les Voix de l'enfant”.

W 2018 roku, z inspiracji Laurenta Ruquiera, wzięła udział w nowej interpretacji utworu „Les Parisiennes” Claude'a Bollinga.

Źródło: Artykuł „Inna Modja” z angielskiej Wikipedii, na licencji CC-BY-SA 3.0.