(Pearl Bailey)

(Pearl Bailey) - znana z pracy przy takich projektach: «The Fox and the Hound» (1981), «Lis i Pies» (1981), «Carmen Jones» (1954), «Czarna Carmen» (1954), «That Certain Feeling» (1956),

Pearl Mae Bailey, urodzona w Wirginii 29 marca 1918 roku, była amerykańską aktorką i piosenkarką. Bailey rozpoczęła karierę od śpiewu i tańca w czarnych klubach nocnych Filadelfii w latach 30. XX wieku, a wkrótce zaczęła występować w innych częściach wschodniego wybrzeża. W 1941 roku, podczas II wojny światowej, Bailey odbyła tournée po kraju z USO, występując przed amerykańskimi żołnierzami. Po zakończeniu tournée osiedliła się w Nowym Jorku. Jej solowe sukcesy jako artystki klubowej zostały kontynuowane przez występy z takimi gwiazdami jak Cab Calloway i Duke Ellington. W 1946 roku Bailey zadebiutowała na Broadwayu w przedstawieniu "St. Louis Woman". Bailey kontynuowała tournée i nagrywała albumy pomiędzy swoimi występami scenicznymi i filmowymi. Jej interpretacja piosenki "Takes Two to Tango" znalazła się w pierwszej dziesiątce w 1952 roku. 19 listopada 1952 roku Bailey wyszła za mąż za jazzowego perkusistę Louie Bellsona w Londynie. Adoptowali syna, Tony’ego, w połowie lat 50., a następnie córkę, Dee Dee J. Bellson, urodzoną 20 kwietnia 1960 roku. W 1954 roku zagrała rolę Frankie w filmowej wersji "Carmen Jones", a jej interpretacja piosenki "Beat Out That Rhythm on the Drum" jest jednym z najjaśniejszych punktów filmu. Wystąpiła również w broadwayowskim musicalu "House of Flowers". W 1959 roku zagrała rolę Marii w filmowej wersji "Porgy and Bess" z udziałem Sidneya Poitiera i Dorothy Dandridge. Tego samego roku zagrała postać "Cioci Hagar" w filmie "St. Louis Blues" u boku Mahalii Jackson, Earthy Kitt i Nata Kinga Cole'a. Początkowo brano ją pod uwagę do roli Annie Johnson w filmie "Naśladowanie życia" z 1959 roku, ale rolę ostatecznie otrzymała Juanita Moore. Gorąca fanka New York Mets, Bailey zaśpiewała hymn narodowy na stadionie Shea przed piątym meczem World Series w 1969 roku i wystąpiła w filmie podsumowującym serię, okazując swoje wsparcie dla drużyny. Zaśpiewała hymn narodowy również przed pierwszym meczem World Series w 1981 roku pomiędzy New York Yankees a Los Angeles Dodgers na stadionie Yankee. Bailey, Republikanka, została powołana przez prezydenta Richarda Nixona na "Ambasadorkę Miłości" w 1970 roku. Uczestniczyła w kilku posiedzeniach ONZ, a później wystąpiła w reklamie wyborczej prezydenta Geralda Forda w wyborach w 1976 roku. W latach 70. prowadziła również własny program telewizyjny, a także użyczała głosu w animacjach, takich jak "Tubby the Tuba" (1976) i "The Fox and the Hound" (1981) Disneya. Powróciła na Broadway w 1975 roku, grając główną rolę w przedstawieniu "Hello, Dolly!" z czarną obsadą. W wieku 67 lat uzyskała tytuł licencjata teologii na Uniwersytecie Georgetown w Waszyngtonie, w 1985 roku. Później w swojej karierze Bailey była twarzą reklam serii produktów Duncan Hines, śpiewając "Bill Bailey (Won't You Come Home)". W późniejszych latach Bailey napisała kilka książek: "The Raw Pearl" (1968), "Talking to Myself" (1971), "Pearl's Kitchen" (1973) i "Hurry Up America and Spit" (1976). W 1975 roku została mianowana specjalnym ambasadorem ONZ przez prezydenta Geralda Forda. Jej ostatnia książka, "Between You and Me" (1989), szczegółowo opisuje jej doświadczenia w edukacji wyższej. W 1988 roku Bailey otrzymała Prezydencki Medal Wolności z rąk prezydenta Ronalda Reagana. 17 sierpnia 1990 roku Bailey zmarła na chorobę serca. Została pochowana w Rolling Green Memorial Park w West Chester w Pensylwanii. W ciągu swojego życia otrzymała nagrodę Tony za tytułową rolę w przedstawieniu "Hello, Dolly!" z czarną obsadą w 1968 roku. W 1986 roku zdobyła nagrodę Daytime Emmy za rolę wróżki matki w specjalnym odcinku ABC Afterschool Special, "Cindy Eller: A Modern Fairy Tale".

Najważniejsze dzieła (Pearl Bailey)

Cała filmografia (Pearl Bailey)