(Jacques Hélian)

(Jacques Hélian) - znany z pracy przy tego typu projektach: «Tambour battant» (1952), «The Fighting Drummer» (1952),

Jacques Mikaël Der Mikaëlian, znany szerzej jako Jacques Hélian (urodzony w Paryżu 7 czerwca 1912 r., zmarł 29 czerwca 1986 r.), był słynnym francuskim dyrygentem orkiestry grającej w music-hallach.

Urodzony z ojca Ormianina (potomka ormiańskiej burżuazji) i matki Francuzki, w wieku 16 lat wstąpił na studia stomatologiczne, jednak przerwał naukę, aby oddać się pasji muzycznej, studiując grę na saksofonie pod kierunkiem Raymonda Legranda (który później poślubił siostrę Héliana, Marcelle). Karierę muzyczną rozpoczął od gry na saksofonie altowym, barytonowym oraz klarnecie w orkiestrze Rolanda Dorsaya, a później w zespołach Jo Bouillona i Raya Ventury. Występował również w na żywo transmitowanych audycjach radiowych, wydając szereg nagrań przed wybuchem drugiej wojny światowej. Powołany do służby wojskowej w 1939 roku, został schwytany i przebywał w niewoli jako jeniec wojenny do marca 1943 roku, kiedy to został zwolniony ze względów zdrowotnych. Po wyjściu na wolność założył małą orkiestrę i występował w radiu.

Po wyzwoleniu Francji spod okupacji nazistowskiej Hélian zdobył ogromną popularność, przyćmieniami sławę Raymonda Legranda. Jego utwór „Fleur de Paris” (tekst Maurice’a Vandaira, muzyka Henri Bourtayre’a) stał się wirtualnym „hymnem wyzwolenia” Francji. Wszystkie audycje muzyczne rozpoczynały się i kończyły utworem „Fleur de Paris”.

W latach 1945–1949 Hélian nagrał dla Columbia Records ponad 70 piosenek, z czego „C'est si bon” z 1948 roku oraz „Maître Pierre” z 1949 roku zyskały międzynarodową sławę. Utwór „Place Pigalle”, napisany przez Alexa Alstone'a, został nagrany przez Maurice'a Chevaliera w 1946 roku z towarzyszeniem orkiestry Héliana. Współpracował z kompozytorami Henri Bourtayre’em („Chanteville”, „La Marchina”, „Soleil levant”) oraz Loulou Gasté („Le Porte-Bonheur”, „Chica! Chica!”, „Au Chili”, „Les Pompiers du Mexique”). Hélian kontynuował cieszące się dużym zainteresowaniem występy radiowe oraz organizował gale i trasy koncertowe po całej Francji z artystami, którzy zyskali dużą popularność dzięki występom z jego orkiestrą, m.in. Francine Claudel, Zappy Max, Jo Charrier, Ginette Garcin i innymi. W 1947 roku piosenkarz, gitarzysta i kompozytor znany jako Jean Marco (właściwie Jean Marcopoulos) szybko stał się charakterystycznym głosem orkiestry Héliana, aż do swojej śmierci w wypadku drogowym 24 czerwca 1953 roku. Jean-Louis Tristan i Lou Darley zastąpili Jeana Marco i Claude Evelyne w roli głównych wokalistów.

Utwór Héliana „Étoile des neiges”, wykonany przez żeński chór „The Hélians”, stał się jednym z jego największych sukcesów, otrzymując złote wyróżnienie. W 1951 roku otrzymał Grand Prix du Disque od Académie Charles Cros za piosenkę „Tout est tranquille”.

W latach 1949–1956 z orkiestrą Héliana wystąpili najlepsi francuscy i europejscy artyści jazzowi, w tym Christian Garros, Gérard Lévecque, André Paquinet, George Cloud, Fernand Verstraete, Marcel Bianchi, Pierre Gossez, Janot Morales, Fats Sadi, a z drugiej strony Atlantyku jazzmani Ernie Royal, Al Mone, Bill Tamper, Don Byas, Kenny Clarke i Sonny Grey, co uczyniło jego zespół jednym z najbardziej znanych „big bandów” w Europie. Jego muzyka była wykorzystywana w wielu filmach, m.in. w „Cœur de coq” (1946), „Pigalle-Saint-Germain-des-Prés” (1950), „Musique en tête” (1951) i „Tambour battant” (1952). Wielki finał stałej orkiestry odbył się 15 marca 1957 roku. ...

Źródło: Artykuł „Jacques Hélian” z angielskiej Wikipedii, licencja CC-BY-SA 3.0.

Najważniejsze dzieła (Jacques Hélian)

Cała filmografia (Jacques Hélian)