(Sabine Devieilhe)

(Sabine Devieilhe) - znana z pracy przy takich projektach: «The Magic Flute» (2022), «Czarodziejski flet» (2022), «Ravel in a Thousand Sparkles» (2026), «Ravel en mille éclats» (2026), «Concert for Notre-Dame La Tempête | Sabine Devieilhe | Olivier Latry» (2025),

Sabine Devieilhe jest francuską śpiewaczką operową, koloraturą sopranową.

Po studiach wiolonczelowych i muzykologicznych, Sabine Devieilhe uczyła się u Jocelyne Chamonin, Martine Surais, Pierre’a Mervanta, Malcolma Walkera, Kennetha Weissa, Anne Le Bozec, Susan Manoff, Oliviera Reboula i Elène Golgevit. W 2011 roku otrzymała Pierwszą Nagrodę jednogłośnie, wraz z pochwałami jury Conservatoire National Supérieur de Musique et de Danse w Paryżu. Równolegle do studiów rozpoczęła ścisłą współpracę z zespołami takimi jak Pygmalion (dyr. Raphaël Pichon) i Les Cris de Paris (dyr. Geoffroy Jourdain), wykonując bogaty repertuar od muzyki dawnej po współczesną, a także zgłębiała repertuar barokowy od Bacha do Rameau pod kierunkiem Jeana-Claude’a Malgoire’a i Alexisa Kossenko, podczas gdy Orchestre National d’Ile de France (L’enfant et les sortilèges, dyr. David Levi) i Orchestre de Paris otworzyły jej drogę na inne sceny. Koncertowała również z Les Arts Florissants, Marcem Minkowskim i Les Musiciens du Louvre, Hervé Niquetem i Le Concert Spirituel…

Od sezonu 2011-12 jej kariera nabrała ogromnego tempa: zadebiutowała w Bel Canto rolą Aminy w „La Sonnambula” pod batutą Jeana-Claude’a Malgoire’a, który zaoferował jej również rolę La Folie w „Platée”. Aix-en-Provence Festival zaprosił ją do występu jako Serpetta w „La finta giardiniera” (w reżyserii Vincenta Boussarda, lipiec 2012); Opera w Montpellier powierzyła jej partię tytułową w „Lakmé”; w 2013 roku otrzymała nagrodę Odkrycie Roku w kategorii Śpiewaka Operowego na 20. French Victoires de la Musique; Lyon National Opera dała jej szansę zadebiutować jako Królowa Nocy w „Czarodziejskim flecie” i podpisała wyłączną umowę z Erato/Warner Classics! Od tego czasu wystąpiła jako Constance w „Dialogach Karmelitanek” w Lyon National Opera (w reżyserii Christophe’a Honoré), zastępując w ostatniej chwili w Paris Théâtre des Champs-Elysées (dyr. Jérémie Rohrer, reż. Olivier Py) i w Operze w Amsterdamie, „Lakmé” w Opera Comique w Paryżu, Tulonie i Awinionie; Królowa Nocy w „Die Zauberflöte” w Paris National Opera; Eurydyka w „Orfeuszu i Eurydyce” w La Monnaie Royal Theatre w Brukseli (w reżyserii Romeo Castelucciego); Adèle w „Die Fledermaus” w Opera Comique w Paryżu; Mélisande w „Pelleas et Melisandre” (dyr. Jean-Claude Malgoire); Nanetta w „Falstaffie” w Operze w Marsylii; Ogień, Księżniczka i Słowik w „L’enfant et les sortilèges” w Glyndebourne Opera Festival oraz w wersji koncertowej pod batutą Esa-Pekki Salonen z Orchestre de Paris w La Philharmonie de Paris, The Philharmonia w Royal Festival Hall w Londynie lub w Sztokholmie z Swedish Radio Symphony Orchestra; Ismène w „Mitridate” (Le Concert d’Astrée/Emmanuelle Haïm) i Amina w „La Sonnambula” w wersji koncertowej w Théâtre des Champs-Elysées, w cyklu Les Grandes Voix.

Najważniejsze dzieła (Sabine Devieilhe)

Cała filmografia (Sabine Devieilhe)