Pierre Salinger (Pierre Salinger)

Pierre Emil George Salinger (14 czerwca 1925 – 16 października 2004) był amerykańskim dziennikarzem, autorem i politykiem. Służył jako dziewiąty sekretarz prasowy prezydentów Stanów Zjednoczonych, Johna F. Kennedy'ego i Lyndona B. Johnsona. W 1964 roku Salinger pełnił funkcję senatora Stanów Zjednoczonych, a w 1968 roku był szefem sztabu wyborczego Roberta F. Kennedy'ego w kampanii prezydenckiej.

Po odejściu z polityki Salinger zasłynął jako korespondent ABC News, szczególnie dzięki relacjom z kryzysu zakładników w Iranie, zbombardowania lotu Pan Am 103 nad Lockerbie w Szkocji oraz twierdzeniom, że przyczyną wybuchu lotu TWA 800 była rakieta.

Salinger urodził się w San Francisco w Kalifornii. Jego ojciec, Herbert Salinger, był urodzonym w Nowym Jorku inżynierem górnictwem, a matka, Jehanne (z domu Biétry), dziennikarką pochodzenia francuskiego. Matka Salingera była katoliczką, a ojciec wyznania mojżeszowego.

Jego dziadkiem ze strony matki był Pierre Biétry, członek francuskiego Zgromadzenia Narodowego, znany z „energicznej” obrony kapitana Alfreda Dreyfusa, który w 1894 roku został niesłusznie skazany za zdradę stanu. Biétry zmarł w Indochinach w wieku 39 lat.

Salinger był uważany za cudowne dziecko w dziedzinie muzyki; grał na fortepianie, zanim jeszcze nauczył się czytać. Po przeprowadzce rodziny do Kanady rodzice odkryli jego wrodzony talent do gry na pianinie, w związku z czym został zapisany do Konserwatorium Muzycznego w Toronto, gdzie przygotowywano go do zostania pianistą koncertowym. Wspominał: „W każdy dzień roboczy korepetytorka przychodziła do domu na trzy godziny nauki przedmiotów ogólnych, a gdy wychodziła, byłem 'wolny', by ćwiczyć na pianinie przez cztery lub pięć godzin”.

Swój pierwszy publiczny koncert zagrał w wieku sześciu lat i był uznawany za pianistę koncertowego. Kontynuował naukę gry na pianinie po powrocie do San Francisco i potrafił wykonywać utwory Bacha, Debussy'ego, Beethovena oraz George'a Gershwina, którego kiedyś spotkał.

Gdy Salinger miał 12 lat, matka powiedziała mu, że nauka gry na pianinie w pełnym wymiarze godzin izoluje go od społeczeństwa. Zasugerowała, aby spędził rok z dala od instrumentu, angażując się w inne aktywności społeczne, w tym sport. Zrobił to, lecz nigdy nie wrócił do pierwotnego celu, jakim było zostania pianistą; zamiast tego zapragnął zostać pisarzem lub dziennikarzem.

Talent i miłość do muzyki przeniosły się na jego karierę sekretarza prasowego – na prośbę Pierwszej Damy, Jacqueline Kennedy, zapraszał do Białego Domu takich muzyków jak Pablo Casals i Igor Strawiński. Prezydent Lyndon B. Johnson poprosił go raz o zagranie na pianinie dla 600 swoich gości. „Jeśli to Jackie Kennedy uważała, że Ameryka jest być może gotowa na kulturę wysoką, to jej sojusznikiem lub agentem w tym procesie był Pierre” – stwierdził Richard Reeves, autor książki *President Kennedy: Profile of Power* (1993).

Salinger uczęszczał do publicznego liceum profilowanego Lowell High School w San Francisco. W latach 1941–1943 studiował na San Francisco State University (wówczas College), gdzie został redaktorem zarządzającym i felietonistą gazety studenckiej.

Salinger opuścił SF State, aby w lipcu 1943 roku wstąpić do Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych, i podczas II wojny światowej został dowódcą myśliwego okrętów podwodnych u wybrzeży Okinawy. Wyróżnił się podczas tajfunu Louise, przeprowadzając odważną akcję ratunkową ludzi uwięzionych na rafie. Za ten czyn otrzymał medal Navy and Marine Corps.