(Jean-Pierre Raffarin) - znany z pracy przy tego typu projektach:
Jean-Pierre Raffarin OQ (ur. 3 sierpnia 1948) to francuski polityk, który sprawował urząd premiera Francji od 6 maja 2002 do 31 maja 2005 roku.
Podał się do dymisji po odrzuceniu przez Francuzów projektu konstytucji Unii Europejskiej w referendum. Jednak po rezygnacji Raffarin stwierdził, że jego decyzja nie była podyktowana wynikiem głosowania. Sondaże opinii publicznej przeprowadzone po jego dymisji sugerowały, że Raffarin był jednym z najmniej popularnych premierów Francji od czasu ustanowienia V Republiki w 1958 roku. Z kolei według książki „France: 1815–2003” autorstwa Martina Evansa i Emmanuela Godwina, Raffarin był „nadzwyczaj popularnym premierem”, pomimo swojej skłonności „do stwierdzania oczywistości i wygłaszania pustych deklaracji”.
W latach 2011–2014 pełnił również funkcję wiceprezesa Senatu.
Urodzony 3 sierpnia 1948 roku Raffarin dorastał w Poitiers jako syn znanej postaci życia publicznego: jego ojciec, Jean Raffarin, był wiceministrem rolnictwa w rządzie Pierre'a Mendès-France'a (1954–1955). Studiował prawo na Université Paris-Panthéon-Assas, a następnie ukończył École Supérieure de Commerce de Paris. Karierę zawodową rozpoczął od marketingu.
W latach 70. jego pierwsze zaangażowanie polityczne wiązało się ze stowarzyszeniem młodych zwolenników Valéry'ego Giscard d'Estainga. Definiując się jako „giscardien”, dołączył do sztabu Lionela Stoléru, sekretarza stanu ds. robotników i imigracji, oraz do Partii Republikańskiej – liberalno-konserwatywnego komponentu centroprawicowej konfederacji Unii dla Demokracji Francuskiej (UDF).
W latach 80. rozpoczął karierę w polityce lokalnej w regionie Poitou-Charentes. Dzięki wsparciu René Monory, lokalnego lidera politycznego, w 1988 roku objął przewodnictwo w radzie regionalnej. Siedem lat później został wybrany senatorem z departamentu Vienne. ...
Źródło: Artykuł „Jean-Pierre Raffarin” z angielskiej Wikipedii, na licencji CC-BY-SA 3.0.