(Lucio Battisti)

Lucio Battisti (5 marca 1943 – 9 września 1998) był wpływowym włoskim piosenkarzem, autorem tekstów i kompozytorem. Jest powszechnie uznawany za twórcę utworów, które zdefiniowały erę włoskiego songwritingu końca lat 60. i lat 70.

W latach 1969–1994 Battisti wydał 18 albumów studyjnych, z czego znaczna część katalogu została przetłumaczona na język hiszpański (różne albumy), angielski (jeden album), francuski (dwa albumy) i niemiecki (jeden album). Był znany jako artysta niezwykle powściągliwy, który w trakcie swojej kariery wystąpił na niewielkiej liczbie koncertów. W 1978 roku ogłosił, że z publicznością będzie komunikował się wyłącznie poprzez swoją twórczość muzyczną, ograniczając się do nagrywania albumów studyjnych i znikając z życia publicznego.

Battisti urodził się w Poggio Bustone, małym miasteczku w prowincji Rieti (północne Lacjum), a w 1950 roku przeprowadził się z rodziną do Rzymu. Będąc gitarzystą samoukiem, zadebiutował jako muzyk w latach 60., grając w lokalnych zespołach w Rzymie, Neapolu, a później w Mediolanie, gdzie dołączył do I Campioni (The Champions) – zespołu wspierającego ówczesnego sławnego piosenkarza Tony'ego Dallarę. Podróżował również za granicę jako muzyk zawodowy do Niemiec i Wielkiej Brytanii, gdzie chłonął bluesa, soul oraz muzykę Boba Dylana, The Beatles, The Rolling Stones, The Animals i Jimi Hendrixa, między innymi, wprowadzając te wpływy do włoskiej muzyki pop.

W Mediolanie zyskał wsparcie francuskiej skautki talentów Christine Leroux, która pracowała dla wytwórni muzycznej Ricordi. Pod opieką Leroux Battisti napisał w 1966 roku trzy duże hity dla innych artystów („Per una lira” dla Ribelli, „Dolce di giorno” dla Dik Dik oraz „Uno in più” dla Riki Maiocchi). Leroux zapoznała Battistiego z tekściarzem Giulio Rapettim, lepiej znanym jako Mogol. Choć początkowo muzyka Battistiego nie zrobiła na nim wrażenia, Mogol oświadczył później, że rozpoczął współpracę po dostrzeżeniu skromnego, choć zdeterminowanego pragnienia Battistiego, by doskonalić swoją pracę. Mogol przekonał również Ricordi, aby pozwolić Battistiemu śpiewać własne piosenki: głos Battistiego stał się centrum jego siły i oryginalności. Jako wokalista zadebiutował w 1966 roku utworem „Per una lira”; mimo słabego sukcesu piosenki (sprzedano jedynie 520 egzemplarzy w całych Włoszech), pozwoliła mu ona rozpocząć budowę kariery wykonawcy.

Pod koniec lat 60. Battisti nadal pisał dla innych: amerykańska grupa rockowa The Grass Roots odniosła sukces z jedną z jego kompozycji, „Balla Linda” (przetłumaczoną jako „Bella Linda”), co zapewniło Battistiemu czwarte miejsce w Cantagiro, popularnym wówczas włoskim konkursie muzyki popularnej. W 1967 roku angielski zespół The Hollies – z Grahamem Nashem w składzie – nagrał utwór Battistiego po włosku, „Non prego per me”. W 1969 roku piosenka Battistiego „Il Paradiso” została wykonana przez grupę Amen Corner jako „(If Paradise Is) Half as Nice”, zdobywając pierwsze miejsce na brytyjskiej liście singli.

W 1969 roku Battisti wziął udział w Festiwalu w Sanremo z piosenką „Un'avventura”, co zapoczątkowało wzrost jego popularności. Jego pierwszym wielkim hitem był utwór „Acqua azzurra, acqua chiara”, który zwyciężył w Festivalbar. W tym samym roku Ricordi wydało debiutancki album Battistiego zatytułowany jego imieniem i nazwiskiem. W tym owocnym roku poznał Grazię Letizię Veronese, z którą później zawarł związek małżeński i z którą żył aż do śmierci. ...