(Alain Geismar)

Alain Geismar (ur. 17 lipca 1939 r. w Paryżu) to francuski polityk, fizyk i honorowy inspektor generalny edukacji.

Był jednym z liderów studenckich podczas niepokojów maja 1968 roku we Francji.

Geismar urodził się w 16. dzielnicy Paryża w alzackiej rodzinie żydowskiej. Uczęszczał do liceum Janson-de-Sailly, a później, wraz z André Senikiem, został czwartym liderem Związku Studentów Komunistycznych.

Geismar jest żonaty z Sylvie Wieviorką, wiceburmistrzem 2. dzielnicy Paryża z ramienia Partii Socjalistycznej (PS). Wcześniej był żonaty z Rédith Estenne, z którą miał dwóch synów: Françoisa (ur. 1965) i Pierre'a (1973–2006).

Studiując w Narodowej Szkole Górnictwa w Nancy, Geismar rozpoczął karierę polityczną, prowadząc kampanię dla Zjednoczonych Studentów Socjalistycznych (Étudiants socialistes unifiés, ESU). Pod kierunkiem Jeana Poperena, swojego byłego nauczyciela historii w Janson de Sailly, został krajowym liderem organizacji. W 1965 roku został zastępcą sekretarza generalnego Narodowego Związku Szkolnictwa Wyższego (SNESup), przeciwstawiając się ortodoksji Francuskiej Partii Komunistycznej (PCF) oraz tzw. tendencji „lewicowej”. Pod koniec 1966 roku opuścił Zjednoczoną Partię Socjalistyczną (Parti socialiste unifié, PSU), aby pod koniec 1967 roku, na podstawie wniosku „o małą rewolucję kulturalną na uniwersytecie”, zostać wybranym na sekretarza generalnego SNESup.

2 maja 1968 roku Geismar, wraz z Jacquesem Sauvageotem (wiceprezesem Narodowego Związku Studentów Francji) i Danielem Cohn-Benditem (Mouvement du 22 Mars), stał się jednym z liderów Maja '68, a 8 maja dołączył do Ruchu 22 Marca.

Pod koniec 1968 roku wraz ze swoim partnerem Bennym Lévym kierował organizacją maoistowską Gauche prolétarienne (GP). 22 października 1970 roku został skazany na 18 miesięcy więzienia w Fresnes za działania zmierzające do odbudowy rozwiązanego ruchu.

Po wyjściu z więzienia Geismar kontynuował działalność polityczną. 18 czerwca 1976 roku podpisał wspólny manifest Appel du 18, popierający „całkowitą dekryminalizację” konopi indyjskich.

W 1984 roku Geismar został mianowany przez prezesa Agencji IT (ADI), Charliego Garrigues'a, zastępcą dyrektora generalnego ADI i został dyrektorem działu edukacji tej agencji. Pomagał w instalowaniu komputerów w więzieniach, aby przygotować osadzonych do życia w społeczeństwie. W 1987 roku dział edukacji ADI został zlikwidowany, a agencja powróciła do swoich pierwotnych funkcji administracyjnych.

W 1986 roku wstąpił do Francuskiej Partii Socjalistycznej, a 16 października 1990 roku został mianowany inspektorem generalnym edukacji narodowej.

W maju 1991 roku wszedł do gabinetu Lionela Jospina w zespole zastępcy dyrektora André Laignela w rządzie Michela Rocarda. Następnie został ministrem stanu, ministrem edukacji narodowej (rząd Édith Cresson). W 1992 roku dołączył do biura Jeana Glavany'ego, sekretarza stanu ds. edukacji technicznej.

Od 2001 roku do przejścia na emeryturę w lipcu 2004 roku odpowiadał za edukację i badania edukacyjne na różnych uniwersytetach we Francji, a także pełnił funkcję doradcy burmistrza Paryża, Bertranda Delanoë.

Źródło: Artykuł „Alain Geismar” z angielskiej Wikipedii, na licencji CC-BY-SA 3.0.