(David Summers Rodriguez)

David Summers Rodríguez (Madryt, Hiszpania, 26 lutego 1964) to hiszpański muzyk, wokalista i basista zespołu Hombres G.

Biografia

Hiszpański muzyk multiinstrumentalista z wykształceniem w zakresie solfeżu. Urodził się 26 lutego 1964 roku w madryckiej dzielnicy Chamberí. Jest synem reżysera filmowego Manuela Summersa, siostrzeńcem dziennikarza Guillermo Summersa oraz liderem jednego z najważniejszych zespołów pop-rockowych dla młodzieży w języku hiszpańskim lat osiemdziesiątych: Hombres G.

W 1983 roku wydano kilka singli z ich pierwszej płyty LP, które w tamtym czasie nie zdobyły dużego rozgłosu. W 1985 roku ukazał się album zatytułowany „Hombres G”, który otworzył im drogę do nieśmiertelności, a David był liderem grupy.

Jego ojciec wyreżyserował film „Sufre mamón”, dzięki któremu zespół zadebiutował na dużym ekranie w produkcji opartej na homonimicznym albumie. Później zagrali również w filmie „Suéltate el pelo”.

W 1992 roku poślubił swoją wieloletnią partnerkę, Martę Madrugę, a rok później zmarł jego ojciec, Manuel Summers.

W 1993 roku, z nieznanych przyczyn, członkowie grupy zdecydowali się rozstać. Zarówno Rafa Gutiérrez (gitara prowadząca Hombres G), jak i David (basista i wokalista) postanowili rozpocząć solowe kariery. Z kolei Dany Mezquita (gitara rytmiczna) został zatrudniony przez Warner Music jako dyrektor marketingu w Dro East, a perkusista Javy Molina w pełni poświęcił się funkcjom administracyjnym w swoich interesach.

W 1994 roku David wydał swój pierwszy solowy album zatytułowany „David Summers”. To intymne, romantyczne i bardzo osobiste dzieło stanowiło całkowity zwrot w stosunku do jego dotychczasowej twórczości. Na płycie tej pojawił się Alejandro Sanz, który zagrał na gitarze klasycznej w utworze „De vuelta a casa”. Żona artysty, Marta Madruga, wraz z nim wystąpiła w teledysku do pierwszego solowego singla „El beso y el perfume” (w którym pojawił się również Dani Mezquita). Album ten David dedykował pamięci swojego ojca.

W 1997 roku wydał swój drugi solowy album „Perdido en el espacio”, wyprodukowany przez Nigela Walkera. Płyta ta została uznana przez krytyków za najbardziej rockową z jego solowych produkcji. Rok później, w 1998 roku, wydał album „En directo desde el Metropolitan”, składający się głównie z utworów nagranych na żywo w Teatrze Metropolitan w Meksyku. Na płycie znalazły się również wersje utworów z czasów Hombres G, nagrane na żywo, lecz bez publiczności, a także kilka niepublikowanych wcześniej solowych piosenek, takich jak „Eres tu” i „Tú y yo”. Album spotkał się z dobrym przyjęciem i sprzedał ponad 60 000 egzemplarzy.

Kilka lat później, w 2001 roku, po narodzinach dzieci – Daniela i Lucíi – wydał swój ostatni do tej pory solowy album „Basado en hechos reales”. W nagraniach pomógł mu Tito Dávila, były członek legendarnego argentyńskiego zespołu „Enanitos Verdes”. Jest to praca, która zebrała najlepsze recenzje, prezentując bardziej dojrzałego Davida Summersa.

W 2002 roku, ze względu na nieustający sukces Hombres G w Hiszpanii i Ameryce, muzycy zdecydowali się powrócić. Wydali kompilację swoich największych przebojów, do której dodali nowe utwory oraz dema, zatytułowaną „Peligrosamente juntos”. Album ten zapoczątkował międzynarodową trasę koncertową po Ameryce i części Europy, podczas której wszystkie miejsca występów były wyprzedane.

W 2011 roku nagrał wspólnie z Reyli Barbą (byłym członkiem meksykańskiej grupy Elefante) piosenkę „El Abandonao” na albumie „Bien Acompañado”.

Hombres G był i pozostaje grupą referencyjną dla wielu innych zespołów, zawsze budząc sympatię i podziw kolegów po fachu. Dowodem tego są dwa albumy trybutarskie wydane w 2003 roku: „Voy a pasármelo bien” w Hiszpanii (z udziałem m.in. Antonio Vegi, Perezy, El Canto del Loco, Mikela Erentxuna, Los Secretos itd.) oraz „¿Qué te pasa, estás borracho?” w Ameryce, w którym wzięli udział bardzo ważni muzycy. Źródło: Wikipedia