(Sapho)

Sapho (ur. 1950) to francusko-marokańska piosenkarka. Jej prawdziwe nazwisko to Danielle Ebguy.

Urodzona w Marrakeszu w Maroku, Sapho wyemigrowała do Francji w wieku 16 lat. Mając 18 lat, mieszkała samodzielnie w Paryżu, brała lekcje aktorstwa, grała na gitarze i śpiewała na ulicach. Krótko potem kolega muzyk przekonał ją do przejścia przesłuchań do słynnej szkoły muzycznej Le Petit Conservatoire de Mireille. Sapho szybko porzuciła studia aktorskie na rzecz muzyki. Jej pierwsza płyta LP, „Le Balayeur du Rex”, została wydana w 1977 roku przez RCA.

Po spędzeniu roku w Nowym Jorku, gdzie pracowała jako francuska reporterka i występowała w różnych klubach, udała się do Londynu, aby nagrać swoją drugą płytę LP, „Janis” (1980). W ciągu kolejnych trzech lat Sapho wydała trzy albumy, po czym zrobiła krótką przerwę, aby skupić się na książce prezentującej karykatury z paryskiej Brasserie La Coupole.

Sapho powróciła do muzyki w 1985 roku albumem „Passions, passons”, w którym odeszła od rockowego brzmienia poprzednich płyt na rzecz dźwięków Bliskiego Wschodu, z którymi dorastała, co zaowocowało serią koncertów w paryskim Le Bataclan. To tam zaczęła wykonywać własne aranżacje piosenek spopularyzowanych przez wielką egipską śpiewaczkę Umm Kulthum. W ciągu następnych kilku lat Sapho dalej poszerzała swoje horyzonty. Mieszkając przez pewien czas w Meksyku, wydała album „El Sol y la luna”, na którym znalazł się duet z argentyńskim piosenkarzem Jairo.

Opublikowała dwie powieści, zaangażowała się w powstanie filmu o dzieciach Intifady i wystąpiła w „Operze za trzy grosze”, a wszystko to robiąc równolegle z koncertowaniem i nagrywaniem własnej muzyki. Od 1992 roku skupiła się na twórczości Umm Kulthum, wydając pełny album z tym materiałem i koncertując na całym świecie, w tym w Jerozolimie w 1994 roku.

Jej kolejny album, „Jardin Andalou” (1996), łączył rock z elementami arabskimi i andaluzyjskimi. Następnie pojawiła się płyta „Digital Sheikha” – album oparty w większej mierze na elektronice, nagrany z Patem Jabbarem i przy udziale Billa Laswella dla szwajcarskiej wytwórni Barraka el Farnatshi. W 1999 roku ukazał się album „La Route nue des hirondelles” wraz z jej trzecią powieścią. Sapho przekształciła „La Route nue des hirondelles” w spektakl sceniczny, z którym koncertowała przez kolejne dwa lata, kontynuując jednocześnie występy z materiałem Umm Kulthum.

Powracając do komponowania, Sapho pracowała i występowała w Bagdadzie, Jerozolimie, Nazarecie i Gazie, zanim nagrała album „Orients” (2003) z orkiestrą klasyczną złożoną z muzyków żydowskich, muzułmańskich i chrześcijańskich. W 2005 roku, w towarzystwie gitarzysty flamenco, skupiła się na utworach słynnego francuskiego piosenkarza i kompozytora Léo Ferré. W 2006 roku ukazał się album „Sapho chante Léo Ferré – Ferré Flamenco”, zawierający utwór przetłumaczony na darija (marokański dialekt języka arabskiego). Jej najnowszy album „Universelle”, w języku francuskim, angielskim i darija, jest rodzajem podróży przez wszystkie jej inspiracje – od bluesa po brzmienia tradycyjne.