Dick Powell (Dick Powell)

Dick Powell (Dick Powell) - Podziękowania, , Reżyser, Producent, Twórca znany z pracy przy tego typu projektach: «42nd Street» (1933), «42nd Street» (1933), «Paper Moon» (1973), «Papierowy księżyc» (1973), «The Enemy Below» (1957),

Richard Ewing „Dick” Powell (14 listopada 1904 – 2 stycznia 1963) był amerykańskim piosenkarzem, aktorem, producentem, reżyserem i szefem studia filmowego.

Urodzony w Mountain View, siedzibie hrabstwa Stone w północnym Arkansas, Powell uczęszczał do dawnego Little Rock College w stolicy stanu, zanim rozpoczął karierę w show-biznesie jako wokalista w orkiestrze Charliego Davisa z siedzibą na Środkowym Zachodzie. Pod koniec lat 20. nagrał szereg płyt z Davisem oraz solowo dla wytwórni Vocalion.

Powell przeniósł się do Pittsburgha, gdzie odniósł duży lokalny sukces jako konferansjer w teatrach Enright i Stanley. W kwietniu 1930 roku studio Warner Bros. wykupiło Brunswick Records, która w tamtym czasie posiadała Vocalion. Warner Bros. było na tyle pod wrażeniem śpiewu i prezencji scenicznej Powella, że w 1932 roku zaoferowało mu kontrakt filmowy. Zadebiutował w filmie „Blessed Event” w roli śpiewającego lidera zespołu. Następnie występował jako młodzieńczy crooner w musicalach takich jak „42. ulica”, „Footlight Parade”, „Gold Diggers of 1933”, „Dames”, „Flirtation Walk” i „On the Avenue”, często grając u boku Ruby Keeler i Joan Blondell.

Powell rozpaczliwie pragnął poszerzyć swój wachlarz ról, jednak Warner Bros. mu na to nie pozwalało, choć (niefortunnie) obsadzili go w roli Lysandra w „Śnie w środku lata” (1935). Była to jedyna rola szekspirowska w karierze Powella i taka, której nie chciał grać, czując, że zupełnie nie pasuje do tej postaci. W końcu, wchodząc w czwartą dekadę życia i mając świadomość, że czas jego występów w roli młodego, romantycznego amanta minął, zabiegał o główną rolę w „Podwójnym odszkodowaniu”. Przegrał jednak z Fredem MacMurrayem, kolejnym „miłym chłopakiem” z Hollywood. Sukces MacMurraya wzmocnił jednak determinację Powella w poszukiwaniu projektów dających większe pole do popisu i w 1944 roku został obsadzony w pierwszej z serii produkcji z gatunku film noir jako prywatny detektyw Philip Marlowe w filmie „Morderstwo, mój słodki” w reżyserii Edwarda Dmytryka. Film okazał się wielkim hitem, a Powell z sukcesem przeobraził się w aktora dramatycznego.

W następnym roku Dmytryk i Powell ponownie połączyli siły, by stworzyć „Zapędzonego w kozi róg” – trzymający w napięciu thriller z okresu powojennego, który pomógł zdefiniować styl filmu noir. Stał się popularnym odtwórcą ról „twardzieli”, występując w takich filmach jak „Johnny O'Clock” i „Cry Danger”. Jednak w 1948 roku odszedł od wizerunku brutalnego mężczyzny, grając w „Pitfall” – filmie noir, w którym znudzony pracownik firmy ubezpieczeniowej zakochuje się w niewinnej, lecz niebezpiecznej femme fatale, granej przez Lizabeth Scott. Nawet gdy występował w lżejszych produkcjach, takich jak „The Reformer and the Redhead” czy „Susan Slept Here” (1954), w późniejszych rolach nigdy już nie śpiewał. Ten ostatni film, jego ostatni występ w pełnometrażowej produkcji kinowej, zawierał jednak numer taneczny z partnerką ekranową Debbie Reynolds.

W latach 1949–1953 Powell grał główną rolę w radiowej produkcji National Broadcasting Company pt. „Richard Diamond, Private Detective”. Jego postać w cotygodniowych, 30-minutowych odcinkach była sympatycznym prywatnym detektywem o błyskotliwym umyśle. Gdy w 1957 roku „Richard Diamond” trafił na ekrany telewizorów, główną rolę powierzono Davidowi Janssenowi.

Najważniejsze dzieła Dick Powell (Dick Powell)

Cała filmografia Dick Powell (Dick Powell)