(Art Blakey)

Arthur Blakey (11 października 1919 – 16 października 1990) był amerykańskim perkusistą jazzowym i liderem zespołu. Po krótkotrwałej konwersji na islam pod koniec lat 40. znany był również jako Abdullah Ibn Buhaina.

Blakey zdobył uznanie w latach 40., grając w big-bandach Fletchera Hendersona i Billy’ego Eckstine’a. Następnie współpracował z muzykami bebopu: Theloniousem Monkiem, Charliem Parkerem i Dizzym Gillespiem. W połowie lat 50. Horace Silver i Blakey założyli Jazz Messengers – grupę, z którą perkusista był związany przez kolejne 35 lat. Zespół powstał jako kolektyw rówieśników, lecz z biegiem lat stał się znany jako inkubator młodych talentów, w tym Freddie’ego Hubbarda, Wayne’a Shortera, Lee Morgana, Benny’ego Golsona, Kenny’ego Dorhama, Hank Mobleya, Donalda Byrda, Jackie’ego McLeana, Johnny’ego Griffina, Curtisa Fullera, Chucka Mangione, Chicka Corei, Keitha Jarretta, Cedara Waltona, Woody’ego Shawa, Terence’a Blancharda i Wyntona Marsalisa. „Biographical Encyclopedia of Jazz” określa Jazz Messengers mianem „archetypowej grupy hard bopu z końca lat 50.”.

Blakey został wprowadzony do Jazz Hall of Fame magazynu „Down Beat” (w 1981 roku). Pośmiertnie trafił do Hall of Fame magazynu „Modern Drummer” w 1991 roku oraz do Grammy Hall of Fame (w 1998 i 2001 roku). W 2005 roku otrzymał nagrodę Grammy Lifetime Achievement Award za całokształt twórczości.

Blakey urodził się 11 października 1919 roku w Pittsburghu w Pensylwanii, prawdopodobnie z samotnej matki, która zmarła krótko po jego narodzinach; często podaje się, że nazywała się Marie Roddicker lub Roddericker, choć akt małżeństwa Blakeya z 1937 roku wskazuje, że jej nazwisko panieńskie brzmiało Jackson. Jego biologicznym ojcem był Bertram Thomas Blakey, pochodzący z Ozark w Alabamie, którego rodzina przeniosła się na północ do Pittsburgha między 1900 a 1910 rokiem. Stryj Blakeya, Rubi Blakey, był popularnym w Pittsburghu piosenkarzem, dyrygentem chóru i nauczycielem, który studiował na Fisk University.

Blakey wraz z rodzeństwem był wychowywany przez przyjaciela rodziny, który stał się dla niego zastępczym rodzicem. Według biografii autorstwa Leslie Gourse, postaciami tymi byli Annie Parran i jej mąż Henry Parran senior. Opowieści przekazywane przez rodzinę, przyjaciół oraz samego Blakeya są sprzeczne w kwestii tego, jak długo przebywał on w rodzinie Parranów, jednak jasne jest, że spędził z nimi część dzieciństwa.

Blakey brał lekcje gry na pianinie w szkole, ale był również samoukiem.

Według kilku źródeł, już w siódmej klasie Blakey zajmował się muzyką na pełen etat i zaczął przejmować dorosłe obowiązki, grając na pianinie dla zarobku i ucząc się bycia liderem zespołu.

W nieokreślonym terminie na początku lat 30. przeszedł z pianina na perkusję. Często cytowana relacja z tego wydarzenia mówi, że właściciel klubu zmusił Blakeya pod groźbą użycia broni do przejścia na perkusję, aby zwolnić miejsce przy pianinie dla Errolla Garnera. Wierzytelność tej historii jest kwestionowana w biografii Gourse, ponieważ sam Blakey podawał inne wersje tych zdarzeń. Styl, który przyjął Blakey, był „agresywnym stylem swingu Chicka Webba, Sida Catletta i Raya Bauduca”. ...

Źródło: Artykuł „Art Blakey” z angielskiej Wikipedii, licencjonowany na zasadach CC-BY-SA 3.0.