(Edgar Faure)

Edgar Jean Faure (18 sierpnia 1908 – 30 marca 1988) był francuskim politykiem, prawnikiem, eseistą, historykiem i pamiętnikarzem, który pełnił funkcję premiera Francji w 1952 roku oraz ponownie między 1955 a 1956 rokiem. Przed wyborem do Zgromadzenia Narodowego z okręgu Jura w 1946 roku, w ramach IV Republiki, był członkiem Francuskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego (CFLN) w Algierze (1943–1944). Faure, polityk radykalny, był żonaty z pisarką Lucie Meyer. W 1978 roku został wybrany do Académie Française.

Faure urodził się w Béziers w departamencie Hérault, jako syn lekarza armii francuskiej. Mimo krótkowzroczności od młodości był błyskotliwym uczniem; w wieku 15 lat uzyskał baccalauréat, a w wieku 19 lat dyplom prawa w Paryżu. W wieku 21 lat został wpisany na listę adwokatów, będąc w tym czasie najmłodszym prawnikiem we Francji. Mieszkając w Paryżu, aktywnie zaangażował się w politykę III Republiki; w 1929 roku wstąpił do Partii Radykalnej.

Podczas niemieckiej okupacji w czasie II wojny światowej dołączył do ruchu oporu w ramach Maquis. W 1942 roku uciekł do kwatery głównej Charles'a de Gaulle'a w Algierze, gdzie został szefem departamentu legislacyjnego Rządu Tymczasowego Republiki. Pod koniec wojny pełnił funkcję oskarżyciela ze strony francuskiej podczas procesów norymberskich.

W 1946 roku został wybrany do parlamentu francuskiego jako radykał. Choć popularność jego partii spadła poniżej 10% całkowitej liczby głosów, żadna z pozostałych partii nie była w stanie uzyskać wyraźnej większości. W związku z tym, już na wczesnym etapie, jego partia często odgrywała nieproporcjonalnie ważną rolę w tworzeniu rządów. Dzięki temu kierował gabinetem w 1952 roku oraz od 1955 do 1956 roku. Faure był liderem bardziej konserwatywnego skrzydła partii, przeciwstawiając się lewicy partyjnej pod wodzą Pierre'a Mendèsa France'a.

Poglądy Faure'a zmieniły się w czasie IV Republiki; po początkowym sprzeciwie wobec V Republiki (w referendum z 1962 roku głosował przeciwko wyborowi prezydenta w głosowaniu powszechnym), ostatecznie stał się gaullistą. Partia gaullistów, Unia na rzecz Nowej Republiki, wysłała go w 1963 roku z nieoficjalną misją do Chińskiej Republiki Ludowej. W rządzie pełnił funkcje w kolejnych ministerstwach: Rolnictwa (1966–1968), Edukacji Narodowej (1968–1969, gdzie odpowiadał za przeprowadzenie reformy uniwersytetów) oraz Spraw Socjalnych (1972–1973). Odmówił kandydowania w wyborach prezydenckich w 1974 roku, w których poparł Valéry'ego Giscard d'Estainga przeciwko kandydatowi gaullistów, Jacques'owi Chaban-Delmasowi.

Cieszył się opinią karierowicza i zyskał przydomek „wiatrowskręt”. Odpowiadał na to z humorem: „To nie wiatrowskręt się obraca, lecz wiatr!”.

Był członkiem Zgromadzenia Narodowego z departamentu Jura w latach 1946–1958 oraz z departamentu Doubs w latach 1967–1980. Przewodniczył Zgromadzeniu Narodowemu od 1973 do 1978 roku. W 1978 roku ubiegał się o kolejną kadencję na stanowisku przewodniczącego Zgromadzenia, lecz przegrał z Chaban-Delmasem. Faure był senatorem z okręgu Jura w latach 1959–1967, a ponownie w 1980 roku z okręgu Doubs. W 1978 roku został członkiem Académie Française. ...